Drink this to forget you, but...

เมื่อคืนนี้ตั้งใจออกไปดื่มแบบ “ไปดื่มเพื่อลืมเธอ…” จริง ๆ นะ คิดว่าแค่ให้หัวมึน ๆ แล้วจะหลับง่ายขึ้น แต่ชีวิตมันชอบเล่นตลก เพราะเหตุการณ์จากเธอคนหนึ่งดันโผล่มาแบบไม่ให้ตั้งตัว พูดได้คำเดียวว่า เธอมาได้ทันเวลาพอดี ช่วงแรกคือชิลมาก สั่งแก้วแรกแล้วพยายามทำใจให้โล่ง ๆ แต่พอเริ่มมีเพลงเศร้า ๆ หรือมุมเดิม ๆ ที่เคยมา มันก็แอบมีแฟลชแบ็กนิดนึง ใครเคยจะเข้าใจว่า “ดื่มเพื่อลืม” มันไม่ค่อยเวิร์กเท่าไหร่ เพราะยิ่งเมา สมองยิ่งชอบวนกลับไปคิดเรื่องเดิม แล้วก็มีจังหวะที่ทำให้ฉันหลุดขำทั้งที่กำลังจะเศร้า อยู่ ๆ มีแชทเด้งมาแนว ๆ “ทำไมยังไม่นอน” อ่านแล้วคือสะดุ้งเลย เหมือนโดนดึงกลับจากโหมดลืมให้กลับมาโหมดคิดถึง แถมยังมีคำถามต่อประมาณ “รอไปพาเธอ…ไหม” คือใจมันแกว่งมาก ไม่รู้ควรตอบยังไงให้ไม่พัง ตอนนั้นบอกตรง ๆ ว่า “พอไหวงับบบ” แต่จริง ๆ ข้างในคือไม่ค่อยไหวเท่าไหร่ เหมือนความเมามันไม่ได้ทำให้ลืม แต่ทำให้จริงใจกับความรู้สึกมากขึ้น สุดท้ายฉันเลือกวางโทรศัพท์ไว้ก่อน แล้วหายใจลึก ๆ ไม่อยากให้คืนที่ตั้งใจมูฟออนกลายเป็นคืนที่เผลอกลับไปเจ็บอีกรอบ ถ้าใครกำลังอยู่ในโหมดนี้ ลองใช้ทริคเล็ก ๆ ที่ช่วยฉันได้บ้าง: - ตั้ง “ขอบเขต” ก่อนดื่ม เช่น ไม่ทัก ไม่โทร ไม่ตอบแชทตอนเมา (กันเผลอ) - ดื่มให้พอดี และกินน้ำสลับไปด้วย จะได้ไม่เมาจนตัดสินใจพลาด - ถ้ารู้สึกวนลูปมาก ให้เปลี่ยนกิจกรรม: เปลี่ยนโต๊ะ เปลี่ยนเพลง หรือออกมาเดินรับลมนิด ๆ - กลับถึงบ้านแล้วอาบน้ำ เปิดไฟอุ่น ๆ แล้วพยายามนอน (อย่าปล่อยให้ความคิดลากยาว) สุดท้ายก็อยากบอกว่า การไปดื่มอาจช่วยให้ “พัก” ได้ชั่วคราว แต่การ “ลืมจริง” มันต้องใช้เวลาและการดูแลตัวเองมากกว่า คืนนี้ถ้ายังไม่ไหวก็ไม่เป็นไรนะ แค่อย่าให้ความเมาพาเราไปทำอะไรที่ต้องมาเสียใจทีหลัง