Frankenstein

ถ้าพูดถึง “Frankenstein” หลายคนอาจนึกถึงแค่หนังสัตว์ประหลาด แต่พอดูโทนงานโปรโมตกับคอนเซ็ปต์ “เมื่อวิทยาศาสตร์กลายเป็นสิ่งชั่วร้าย” แล้วรู้สึกเลยว่าเรื่องนี้ไม่ได้ขายแค่ความน่ากลัวอย่างเดียว มันคือความระทึกขวัญแบบตั้งคำถามว่า เราควรไปไกลแค่ไหนกับการ “สร้างชีวิต” และเมื่อสิ่งที่เราสร้างขึ้นมีความรู้สึกจริง ๆ ใครกันแน่ที่เป็นปีศาจ สิ่งที่ชอบในพล็อต Frankenstein คือความสัมพันธ์ผู้สร้างกับสิ่งที่ถูกสร้าง (Creature) ที่มันทั้งน่าสงสาร ทั้งน่ากลัว และชวนอึดอัดไปพร้อมกัน ผู้สร้างเหมือนจะเริ่มจากความทะเยอทะยาน/ความอยากพิสูจน์ตัวเอง แต่พอผลลัพธ์ออกมาจริงกลับควบคุมไม่ได้ แล้วความรับผิดชอบก็กลายเป็น “คำสาป” ที่ตามหลอกหลอนตลอดเรื่อง จุดนี้แหละที่ทำให้มันเป็นหนังสยองขวัญแบบมีแก่น ไม่ใช่แค่ตุ้งแช่ ถ้าคุณเป็นสายดูหนังอย่าง The Thing (เดอะ ธิง) ที่ชอบความไม่ไว้ใจกัน ความกดดัน และความสยองที่ค่อย ๆ คืบคลาน แนะนำให้ลองให้โอกาส Frankenstein เวอร์ชันนี้ เพราะอารมณ์ “ความน่ากลัวจากสิ่งที่เราอธิบายไม่ได้” กับบรรยากาศหม่น ๆ มันเข้าทางคนชอบความระทึกขวัญแบบบีบหัวใจมาก ๆ โดยเฉพาะเวลาที่เรื่องเล่นกับคำถามว่า “สิ่งมีชีวิตตรงหน้าเรา…เป็นคน เป็นสิ่งทดลอง หรือเป็นภัยกันแน่?” ก่อนดู แนะนำให้ตั้งโหมดดูเป็นสองอย่างพร้อมกัน: 1) ดูเอาบรรยากาศสยอง—ความมืด โทนเย็น ฉากทดลอง และความลึกลับของใบหน้าที่ถูกปกปิด 2) ดูเอาดราม่าศีลธรรม—การเลือกของนักวิทยาศาสตร์ การยอมรับ/การทอดทิ้ง และผลที่กระทบกับทุกคนรอบตัว แล้วคุณจะอินกับความ “เจ็บ” ของ Creature มากขึ้น ไม่ได้กลัวอย่างเดียว อีกอย่างที่อยากชวนสังเกตคือ งานออกแบบ Creature และฉากถ่ายทำที่ให้ฟีลเหมือนอยู่ในกองจริง ๆ มันทำให้เรื่องดูจับต้องได้ขึ้น ยิ่งภาพที่เห็นเป็นฮู้ดปิดหน้า ยิ่งชวนคิดว่าเขา/มันกำลังซ่อนอะไรอยู่ และทำไมถึงต้องปกปิดตัวตนขนาดนั้น ใครกำลังหา “หนังน่าดูใน Netflix” แนวสยองขวัญ-ระทึกขวัญที่มีประเด็นให้คิด Frankenstein เป็นอีกเรื่องที่เหมาะกับคืนที่อยากดูอะไรเข้ม ๆ ดูจบแล้วคุยกันได้ยาวแน่นอนว่า ระหว่างผู้สร้างกับสิ่งที่ถูกสร้าง…ใครกันที่ทำผิดตั้งแต่แรก