รีวิวหนังสือ เพ้อฝันนิรันดร์กัป
อ่านจบไวกว่าที่คาด ถึงแม้จะอ่านยากกว่าที่คิด
เพ้อฝันนิรันดร์กัป
7 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ☆
เรื่องราวของ “โกรม” ชายที่ต้องกลับไปอยู่ที่คุ้งพยอม บ้านโป่ง ราชบุรี ซึ่งที่เป็นบ้านเกิดของเขา ด้วยสาเหตุบางอย่าง และนั่นก็ทำให้ความทรงจำในวัยเด็กของเขานั้นหวนกลับมา
พล็อต/เนื้อเรื่องดี สนุกประมาณนึง อ่านยากมาก ในแง่ของการเนื้อเรื่องว่านี่เป็นความจริงหรือความเพ้อฝัน นี่เป็นอดีตหรือปัจจุบัน นี่ดำเนินเรื่องโดยใคร ทำให้เข้าใจยากนิดนึง ต้องค่อย ๆ อ่าน อีกอย่างที่ผิดคาดมากเลยคือเรื่องของสำนวน มันมีความสละสลวยอยู่ ทำให้ช่วงแรก ๆ ติดขัดนิดนึง แต่พออ่าน ๆ ไปก็อ่านได้ลื่นไหลปกติ
การดำเนินเรื่องจะเล่าผ่านมุมมองความคิด ความเพ้อฝันของโกรม สลับกับมุมมองของอีกคนซึ่งเป็นตัวละครหลักเหมือนกัน ต้องไปอ่านกันเอาเองว่าเป็นใคร และยังมีอีกมุมนึงซึ่งใช้คำของผู้หญิง ผมไม่รู้ว่าใคร และโผล่มาตั้งตอนไหน อ่านจบถึงกับงง แบบ “เอ้า มีตัวละครนี้ด้วยหรอ”
การดำเนินเรื่องไม่ได้รวดเร็วมาก ถึงแม้จะเข้าใจยาก แต่ก็อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ จนสามารถอ่านจบได้ภายในเวลาอันรวดเร็ว ซึ่งตอนอ่านแรก ๆ ก็คิดว่าไม่น่าจะอ่านจบไว มันน่าสน ใจด้วยแหละ อ่านแล้วอย่างรู้ว่าโกรมจะเพ้อไปไกลแค่ไหน ก็เลยติดมือมาก
การคาดเดาเนื้อหาถือว่ายากมาก หลาย ๆ เหตุการณ์เกินคาด แต่ก็ไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรพีค นอกจากจุดนึงที่พออ่านถึงตรงนั้นแล้วแอบเหวอ เพราะมันโหดร้ายมาก ถ้าคนอ่านแล้วน่าจะรู้ว่าจุดไหน ซึ่งเหตุการณ์นี้มันมาในเวลาที่คาดไม่ถึง เรารู้อยู่แก่ใจแหละว่าต้องมี เพราะใน Trigger Warning มีบอกไว้
ตอนจบถือว่าเกินคาดเช่นกัน และงงด้วยว่าผู้หญิงที่เป็นคนดำเนินเรื่องก่อนจบเป็นใคร โผล่มาตอนไหน ใครรู้ช่วยบอกหน่อย
โดยรวมดี โคตรดาร์ก ถึงจะอ่านยาก แต่มีความน่าสนใจมาก ๆ ทำให้อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ สำนวนติดขัดนิด ๆ ช่วงแรก ๆ แต่พออ่าน ๆ ไปก็ลื่นไหล ทำให้อ่านจบไวกว่าที่คาดไว้ เล่มนี้ค่อนข้างแตกต่างจากเดนดาวมาก เนื้อเรื่องมันฟุ้ง ๆ เพ้อ ๆ ต้องค่อย ๆ อ่าน มันงั้นจะงงว่าดำเรื่องโดยใคร ปัจจุบันหรือความเพ้อฝันถึงอดีต เล่มนี้ยังอยู่ในเกณฑ์ที่ชอบครับ ใครยังไม่อ่าน ไม่ต้องคาดหวังมากนะครับ เดี๋ยวผิดหวัง
ผู้เขียน : จิตจงกล
สำนักพิมพ์ : P.S.
หมวด : วรรณกรรมไทยร่วมสมัย
หลายคนเสิร์ชแนว “what means / แปลว่าอะไร” เพราะสะดุดกับชื่อเรื่อง “เพ้อฝันนิรันดร์กัป” เหมือนเราเลย ตอนหยิบเล่มนี้ครั้งแรกก็คิดว่าเป็นชื่อที่สวยแต่ตีความยาก พออ่านจบถึงเริ่มเห็นว่า “ชื่อเรื่อง” ตั้งใจพาเราเข้าโหมดงง ๆ แบบเดียวกับโกรม—ตัวละครหลักที่กลับไป “คุ้งพยอม บ้านโป่ง ราชบุรี” แล้วความทรงจำกับภาพหลอน/ความเพ้อฝันมันไหลทับกันไปหมด ลองแยกคำแบบเข้าใจง่าย ๆ นะ - “เพ้อฝัน” = การคิดฝัน ฟุ้งไปไกล หรือการรับรู้ที่อาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด - “นิรันดร์” = ยาวนาน ไม่สิ้นสุด - “กัป” = ช่วงเวลายาวนานมาก (ในความหมายทางพุทธศาสนาใช้กับวัฏจักรของกาลเวลา) พอมาอยู่ในชื่อเรื่องมันให้ฟีลว่า “ยาวนานแบบนับไม่ถ้วน” พอรวมกัน เรารู้สึกว่าชื่อเรื่องสื่อประมาณว่า “ความเพ้อฝันที่ยาวนานราวกับไม่มีวันจบ” หรือ “ความจริง/ความทรงจำที่ยืดเยื้อจนแยกไม่ออกว่าอะไรจริงอะไรลวง” ซึ่งเข้ากับวิธีเล่ามาก ๆ เพราะระหว่างอ่านจะมีจังหวะที่เราต้องถามตัวเองบ่อย ๆ ว่า ตอนนี้อยู่ในอดีตหรือปัจจุบัน ใครกำลังเล่า และสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเหตุการณ์จริงหรือเป็นโลกในหัวของตัวละคร ถ้าคุณกำลังจะเริ่มอ่าน และกลัวว่า “อ่านยาก” แบบที่หลายรีวิวพูดถึง อันนี้คือทริคที่ช่วยเราได้จริง 1) อ่านช้าใน 30–50 หน้าแรก: ช่วงตั้งต้นสำนวนจะสละสลวยและตัดสลับมุมมองบ่อย พอจับจังหวะได้แล้วจะไหลลื่นขึ้น 2) ทำโน้ตสั้น ๆ หลังจบแต่ละตอน: แค่จดว่า “ตอนนี้โกรมอยู่ที่ไหน/เจอใคร/อารมณ์อะไร” ช่วยกันหลุดมาก 3) ยอมรับความคลุมเครือ: เล่มนี้เหมือนตั้งใจให้เราไม่มั่นใจ 100% ว่าอะไรคือความจริง (อ่านแบบบังคับให้ชัดทุกจุดจะเหนื่อย) 4) เช็ก Trigger Warning ก่อน: เพราะมีฉาก/ประเด็นที่โหดร้ายมาแบบไม่ทันตั้งตัว ถ้าใจบาง แนะนำเว้นจังหวะพัก อีกคำที่หลายคนติดคือ “คุ้งพยอม” ในเรื่องสำหรับเรามันไม่ใช่แค่สถานที่ แต่เหมือน “จุดกำเนิดของบาดแผล” ที่พอโกรมกลับไป ทุกอย่างก็ย้อนกลับมาเป็นเงาดำ ๆ ซ้อนทับปัจจุบัน ทำให้ธีม “ครื้มจริงครื้มลวง ขาวดำ” (ฟีลเดียวกับข้อความในเล่ม) ชัดขึ้นมาก สรุปความหมายแบบภาษาคนอ่าน: ถ้าคุณเสิร์ชว่า “เพ้อฝันนิรันดร์กัป แปลว่าอะไร” คำตอบของเราคือมันสื่อถึงวงจรความคิด/ความทรงจำ/ความเพ้อฝันที่ยืดเยื้อยาวนานจนกลืนชีวิต และนั่นแหละคือประสบการณ์ตอนอ่าน—มืด ฟุ้ง งง แต่ชวนติดตามจนวางไม่ลง