จากการอ่านโพสต์ที่พูดถึงครูแก่ๆ กับภาพเปรียบเทียบกับไดโนเสาร์ ผมเองก็ได้นึกถึงประสบการณ์ส่วนตัว ซึ่งพบว่าการตัดสินครูหรือบุคคลในวัยที่ต่างไปว่าล้าสมัยอย่างเดียวอาจไม่ถูกต้องเสมอไป ครูรุ่นเก่าหลายท่านยังคงมีความรู้และความเข้าใจเรื่องพื้นฐานที่ดีมาก และบางครั้งประสบการณ์จริงที่สั่งสมมานานนี้กลับเป็นสิ่งที่เทคโนโลยีใหม่ๆ เรียนรู้เพิ่มเติมไม่ได้ง่ายๆ การเปรียบเทียบว่าสิ่งใดกำลังจะสูญพันธุ์เพราะไม่สามารถปรับตัวนั้น จริงๆ แล้ว เราควรมองถึงการปรับตัวร่วม ไม่ใช่การแทนที่อย่างสิ้นเชิง นอกจากนี้ข้อความที่กล่าวถึงเรื่องอุกกาบาตบนโลกก็เหมือนการสื่อสารเชิงปรัชญาที่เตือนใจเราว่า บางอย่างไม่ได้เปลี่ยนแปลงด้วยความพยายามของมนุษย์เพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากเหตุการณ์หรือแรงผลักดันที่มาจากภายนอก ดังนั้นในชีวิตจริง เราควรมีมุมมองเปิดกว้างและพร้อมเรียนรู้จากทุกคน ไม่ว่าจะอายุมากหรือน้อยกว่า เพื่อทำให้ตัวเองสามารถเติบโตและปรับตัวได้อย่างเหมาะสมในยุคปัจจุบัน ในฐานะผู้เขียนบทความนี้ ผมแนะนำให้ทุกคนลองคิดทบทวนเกี่ยวกับความเชื่อที่เรามีเกี่ยวกับคนรุ่นเก่า และเปิดใจรับฟังความเห็นของพวกเขา เพราะนั่นคือทรัพยากรที่จะทำให้สังคมของเรามีความหลากหลายทางความคิด และช่วยส่งต่อองค์ความรู้ที่ดีงามสู่รุ่นต่อไปได้อย่างยั่งยืน