เคยมีประสบการณ์ที่ทำให้เราต้องเรียนรู้คำว่า “ไม่โกรธแต่จำ” อย่างแท้จริงไหมครับ? สำหรับผมแล้ว การให้อภัยไม่ใช่แค่การพูดคำว่า “ขอโทษ” แล้วกลับไปเป็นเหมือนเดิมเหมือนในอดีตเสมอไป บางครั้งคนที่เราเลือกให้อภัย อาจจะยังไม่ควรได้รับโอกาสให้กลับมาสนิทสนมเหมือนเดิม เพราะมันคือบทเรียนที่สำคัญในการปกป้องใจของเราเอง เมื่อเราผ่านเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้เสียใจหรือเจ็บปวด เราอาจจะเรียนรู้ที่จะให้อภัยได้จริง แต่เราไม่จำเป็นต้องลืม หรือทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะการจำเหตุการณ์นั้นช่วยให้เราเติบโตและป้องกันตัวเองจากการถูกทำร้ายอีกครั้ง การรับรู้ว่าความรักหรือความสัมพันธ์บางครั้งต้องมีระยะห่าง หรือต้องเปลี่ยนแปลงไป เพื่อความสุขและความสงบในใจของเราเป็นสิ่งที่สำคัญมาก เพราะไม่ใช่ทุกความสัมพันธ์ที่ดีเหมือนเดิมหลังจากที่เกิดความผิดพลาด ดังนั้น การไม่โกรธแต่จำ จึงเป็นคติที่ดีสำหรับการดูแลตัวเองและความสัมพันธ์รอบข้าง โดยการให้อภัยในใจแต่ไม่จำเป็นต้องเปิดประตูความสนิทเหมือนเดิมเสมอไป นี่เป็นอีกหนึ่งบทเรียนชีวิตที่ช่วยให้เราเรียนรู้คุณค่าของการให้อภัยและการรักษาตัวเองอย่างสมดุล