# # Rice Mak lotus leaf, ancient Thai sweets, difficult to eat, 80s-90s, know each other

ข้าวหมากใบบัวเป็นขนมไทยโบราณที่เรารู้สึกว่า “ถ้าไม่ตั้งใจหา” จะไม่ค่อยเจอแล้ว โดยเฉพาะแบบห่อใบบัวที่กลิ่นหอมมันเป็นเอกลักษณ์มากๆ สำหรับคนที่ยังไม่เคยกิน ข้าวหมากคือข้าวเหนียวที่นำไปหมักกับ “ลูกแป้ง” จนเกิดรสหวานตามธรรมชาติ เนื้อจะฉ่ำๆ มีน้ำหวานออกมานิดๆ กินแล้วหอมข้าวและหอมหมักแบบละมุน ไม่ได้หวานแหลมเหมือนน้ำตาล รสชาติของข้าวหมากจะหวานนุ่ม มีความหอมคล้ายๆ กลิ่นข้าวหมัก บางเจ้าจะมีรสเปรี้ยวนิดๆ ตามระยะเวลาหมัก (ยิ่งหมักนาน ยิ่งฉ่ำและกลิ่นชัดขึ้น) จุดที่คนชอบถกกันคือ “มึนไหม?” ส่วนตัวเราคิดว่าถ้ากินนิดหน่อยจะไม่รู้สึกอะไร แต่ถ้ากินเยอะหรือเป็นคนแพ้ง่าย อาจรู้สึกอุ่นๆ หน่อยได้ เพราะกระบวนการหมักอาจมีแอลกอฮอล์ตามธรรมชาติเล็กน้อย วิธีกินให้อร่อยที่เราชอบคือแช่เย็นก่อน แล้วค่อยแกะใบออก กลิ่นใบกับกลิ่นข้าวหมากจะชัดมาก กินเปล่าๆ ก็อร่อย หรือบางคนชอบกินคู่กับมะพร้าวขูด/งาดำคั่ว เพิ่มความมันและหอมไปอีกแบบ (ถ้าเจอร้านที่มีให้เลือก ลองดูค่ะ) ถ้าจะเลือกซื้อข้าวหมาก แนะนำสังเกตง่ายๆ จากหน้าตาและกลิ่น: เม็ดข้าวควรดูอิ่มน้ำ ไม่แห้งแข็ง ไม่มีกลิ่นฉุนผิดปกติ และไม่มีฟอง/เมือกที่ดูแปลกๆ (แบบนั้นอาจเก็บนานหรือหมักเกิน) ส่วนแพ็กเกจแบบห่อใบบัวหรือใบตอง ถ้าห่อแน่นสะอาด กลิ่นหอมสด จะยิ่งน่ากิน เรื่องการเก็บรักษา ข้าวหมากควรแช่ตู้เย็นและกินให้หมดไวๆ เพราะถ้าทิ้งไว้ข้างนอกนาน รสจะเปลี่ยนเร็วขึ้น และกลิ่นหมักจะเด่นขึ้นตามเวลา ใครที่ไม่เคยกินมาก่อน ลองเริ่มจากปริมาณน้อยๆ ก่อน แล้วค่อยดูว่าเราชอบแบบหมักอ่อน (หวานนุ่ม) หรือหมักจัด (กลิ่นชัด ฉ่ำมาก) มากกว่ากัน แล้วมีใครชอบข้าวหมากเหมือนเราบ้างคะ—ชอบแบบห่อใบบัวหรือแบบใส่ถ้วยมากกว่า? และแถวบ้านยังพอมีขายอยู่ไหม อยากตามไปลองเลย