ชีวิตบ้านนอกของฉันในวัยเด็ก

หลายคนถามว่า “เด็กบ้านนอก” โตมายังไงกันแน่ สำหรับเรา คำนี้ไม่ได้แปลว่าลำบากเสมอไป แต่คือการใช้ชีวิตแบบใกล้ชิดธรรมชาติ เรียนรู้จากงานบ้านและชุมชนรอบตัวแบบที่ในเมืองอาจไม่ค่อยได้เจอ ภาพจำชัดที่สุดคือช่วงเย็นๆ หลังเลิกเรียน เราจะช่วยผู้ใหญ่ทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ เช่น นั่งยองๆ ล้างจานข้างโอ่งน้ำใหญ่หน้าบ้านไม้ บางบ้านยังใช้น้ำฝนเก็บไว้ในโอ่ง เวลาตักน้ำต้องระวังไม่ให้ขุ่น และต้องประหยัดเพราะกว่าจะได้น้ำเต็มโอ่งก็ต้องรอฝนหรือช่วยกันตักเก็บไว้ พอทำเสร็จแล้วก็มักจะเดินไปดูแปลงผักหลังบ้าน มีทั้งพริก โหระพา ผักบุ้ง ต้นหอม บางวันได้ช่วยรดน้ำ ถอนหญ้า หรือเก็บผักไปให้แม่ทำกับข้าว รู้สึกภูมิใจแปลกๆ ที่อาหารในจานเริ่มจากสิ่งที่เราปลูกเอง ความเป็นเด็กบ้านนอกยังอยู่ที่ “วิธีเล่น” ด้วย ของเล่นไม่ได้เยอะเหมือนตอนนี้ เราเลยเล่นจากสิ่งรอบตัว วิ่งเล่นหน้าบ้าน ขี่จักรยานบนทางดิน เล่นซ่อนแอบตามสวน หรือช่วยกันทำขนมง่ายๆ เวลามีงานบุญหรืองานวัดก็ยิ่งสนุก เพราะได้เจอเพื่อนๆ หลายวัย ได้กินของอร่อย และได้ฝึกมารยาทกับผู้ใหญ่ไปพร้อมกัน สิ่งที่เราว่ามีค่ามากคือความสัมพันธ์ในชุมชน เด็กๆ มักโตมากับคำสอนแบบบ้านๆ เช่น “กินข้าวให้อิ่มก่อนค่อยเล่น” “ของใครของมันอย่าไปหยิบ” และ “เจอผู้ใหญ่ต้องไหว้” บ้านไหนมีผักผลไม้เยอะก็มักแบ่งกัน มีอะไรเดือดร้อนก็ช่วยกันก่อน ไม่ต้องนัดหมายเยอะ แค่ตะโกนเรียกหน้าบ้านก็ได้คนมาช่วยแล้ว ถ้าใครกำลังเขียนหรืออยากเล่าประสบการณ์เด็กบ้านนอก ลองนึกเป็นภาพๆ จะเล่าได้สนุกขึ้น เช่น กลิ่นดินหลังฝนตก เสียงกบร้องตอนกลางคืน ความเย็นของน้ำในโอ่ง หรือภาพบ้านไม้กับแปลงผักหลังบ้าน รายละเอียดเล็กๆ แบบนี้ทำให้เรื่องธรรมดาดูมีชีวิต และทำให้เรารู้สึกขอบคุณวัยเด็กที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความสุขจริงๆ