ขนาดตาไม่ได้บอดนะ ยังเดินสะดุดได้เพราะงั้นความผิดพลาด มันเป็น

เราเคย “เดินสะดุด” แบบงงมาก ทั้งที่ตาไม่ได้บอดและก็ไม่ได้เล่นมือถือด้วยนะ แค่พื้นมันต่างระดับนิดเดียว หรือเป็นทางกรวดเล็กๆ แล้วเท้าก็ไปเกี่ยวเอาเฉยๆ ตอนนั้นคือทั้งเจ็บทั้งอาย แต่พอกลับมาคิดดีๆ มันเป็นเรื่องที่เกิดกับคนทั่วไปมากๆ ไม่ได้แปลว่าเราเงอะงะตลอดไป สิ่งที่ช่วยให้เราสะดุดน้อยลงคือปรับ “จังหวะการเดิน” เวลาผ่านพื้นที่เสี่ยง เช่น ทางกรวด ทางขรุขระ ทางเท้าที่มีรอยแตก หรือพื้นต่างระดับหน้าร้าน/หน้าคาเฟ่ เราจะเดินช้าลงนิดนึง ยกปลายเท้าสูงขึ้นหน่อย และพยายามมองไปข้างหน้าแบบกวาดสายตา (ไม่จ้องจุดเดียว) เพื่อเห็นหลุม/หิน/ขอบฟุตบาทล่วงหน้า อีกอย่างที่เห็นผลคือเลือกรองเท้าให้เหมาะ ถ้าไปที่ที่รู้ว่าต้องเดินเยอะ เราจะเลี่ยงพื้นลื่นหรือส้นสูงมากๆ เพราะตอนเดินบนกรวดมันเสียหลักง่าย อีกสาเหตุที่หลายคนมองข้ามคือ “ความล้าและใจลอย” วันไหนนอนน้อย เครียด หรือรีบมากๆ สมองจะประมวลผลสภาพพื้นช้าลง ทำให้ก้าวพลาดง่ายขึ้น เราเลยพยายามเผื่อเวลา ไม่เดินรีบตอนลงบันไดหรือขึ้นฟุตบาท และถ้าถือของเยอะจะจัดของให้มือว่างข้างหนึ่งเพื่อทรงตัวได้ทัน ถ้าเดินสะดุดแล้วรู้สึกเฟล เราอยากชวนให้พูดกับตัวเองดีๆ แบบที่เคยเห็นข้อความเตือนใจว่า “ความผิดพลาดมันเป็นเรื่องปกติ ใจดีกับตัวเองให้มากๆ” เพราะบางทีเจ็บไม่เท่าไหร่ แต่เราดันซ้ำเติมตัวเองหนักกว่าเดิม ลองเช็กอาการก่อนว่ามีข้อเท้าพลิก/บวม/ปวดมากไหม ถ้ามีก็ควรพัก ประคบเย็น และหลีกเลี่ยงเดินลงน้ำหนัก สุดท้ายเราได้บทเรียนว่า การเดินสะดุดไม่ได้แปลว่าเราไม่เก่งหรือไม่ระวังเสมอไป แค่มันเป็นเหตุการณ์เล็กๆ ที่เกิดขึ้นได้ โดยเฉพาะเวลาเดินกลางแจ้ง มีภูเขา มีทางกรวด หรือพื้นที่ไม่เรียบ ถ้าเราปรับพฤติกรรมเล็กน้อยและใจดีกับตัวเองมากขึ้น ครั้งต่อไปก็จะผ่านมันไปได้สบายกว่าเดิม