แด่คนที่ทำให้เราเจ็บ

บางครั้งสิ่งที่ทำให้เราเจ็บที่สุดไม่ใช่การกระทำ แต่เป็น “คำพูดบั่นทอนจิตใจ” ที่เหมือนฝากแผลไว้ยาวๆ ถึงเวลาผ่านไปก็ยังแสบอยู่ สำหรับเรา มันคือโมเมนต์ที่รู้สึกว่า “สุดท้ายแล้วเป็นการจากลาอย่างถาวร ไม่ใช่ชั่วคราว” เพราะพอคำบางคำถูกพูดซ้ำๆ เราจะเริ่มเชื่อว่าเราด้อยค่า ทั้งที่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย ตัวอย่างคำพูดบั่นทอนจิตใจที่เจอบ่อย (และมักมาในรูปแบบเนียนๆ) - “คิดมากไปเอง” (ตัดความรู้สึกเราให้เป็นปัญหา) - “แค่นี้ก็ทนไม่ได้เหรอ” (ทำให้เรารู้สึกผิดที่เจ็บ) - “เธอมันก็เป็นแบบนี้แหละ” (เหมารวม ลดทอนตัวตน) - “พูดเล่นเอง ทำไมซีเรียส” (โยนความผิดให้คนฟัง) - “ถ้ารักกันจริงต้องยอม” (บีบให้เราฝืนขอบเขต) ผลของคำพูดแบบนี้คือมันค่อยๆ ทำให้เราไม่มั่นใจ เริ่มกลัวการแสดงความเห็น และรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับความรักดีๆ บางวันเราอาจหันมาไม่เจอ “ตัวเองคนเดิม” ด้วยซ้ำ สิ่งที่ช่วยเราได้คือการตั้งขอบเขตให้ชัด แบบไม่ต้องทะเลาะ 1) เรียกชื่อพฤติกรรม ไม่เรียกชื่อคน: “คำนี้ทำให้เรารู้สึกแย่มาก ขออย่าพูดแบบนี้ได้ไหม” 2) บอกผลกระทบตรงๆ: “พอได้ยินแบบนั้น เราจะไม่อยากคุยต่อ และมันกระทบใจเรานาน” 3) เสนอทางเลือก: “ถ้าจะติ ช่วยพูดแบบเจาะจงและสุภาพได้ไหม” 4) ถ้ายังทำซ้ำ ให้ถอยออก: “ถ้ายังพูดแบบนี้ เราขอหยุดคุยก่อนนะ” อีกอย่างที่อยากฝากไว้: ไม่ต้องขอบคุณบาดแผลเพื่อให้ดูเข้มแข็งก็ได้ แต่ถ้าวันไหนเราพูดกับตัวเองได้ว่า “ขอบคุณนะที่ทำให้เราเห็นว่าอะไรไม่ควรอยู่ในชีวิต” นั่นคือการเยียวยาในแบบของเรา สุดท้าย ถ้าคำพูดบั่นทอนจิตใจมาจากคนใกล้ตัวและเกิดบ่อยจนกระทบการนอน/การกิน/ความมั่นใจ ลองคุยกับคนที่ไว้ใจหรือผู้เชี่ยวชาญนะ เราไม่ได้อ่อนแอ แค่กำลังปกป้องใจตัวเอง และการจากลาอย่างถาวรจากสิ่งที่ทำร้ายเรา…อาจเป็นการเริ่มต้นที่ดีที่สุดก็ได้