Homesick 😔
Where we live is not as happy as our home, with our children, brothers 😔😔, homesickness.
อารมณ์คิดถึงบ้านมันมาแบบไม่ทันตั้งตัวจริงๆ โดยเฉพาะเวลาที่เราอยู่ไกลบ้าน อยู่คนเดียว หรือเจอเรื่องเหนื่อยๆ แล้วไม่มี “พื้นที่ปลอดภัย” ให้พักใจ สำหรับเรา ความรู้สึกนี้ไม่ใช่แค่เหงา แต่เป็นความคิดถึงบรรยากาศเดิมๆ เสียงคนในบ้าน กลิ่นกับข้าว และความอบอุ่นที่อยู่กับลูกหลาน พี่น้องแล้วสบายใจ สิ่งที่เราสังเกตคือ “คิดถึงบ้าน” มักแรงขึ้นตอนที่ร่างกายล้า นอนน้อย หรือเครียดจากงาน/เรียน พอใจเราอ่อนแรง ความทรงจำดีๆ ที่บ้านจะเด้งขึ้นมา แล้วก็เผลอเทียบว่า “ที่นี่ไม่เหมือนบ้าน” จนยิ่งเศร้า ถ้าใครกำลังเป็นเหมือนกัน ลองเริ่มจากการยอมรับอารมณ์ก่อนว่าเราคิดถึงบ้านได้ ไม่ผิดเลย แค่ตอนนี้เราต้องดูแลตัวเองให้ผ่านช่วงนี้ไป วิธีที่ช่วยเราได้จริงๆ คือ 1) โทรหรือวิดีโอคอลหาคนที่บ้านแบบสั้นๆ แต่สม่ำเสมอ ไม่ต้องรอนานจนคิดถึงหนัก แค่ได้เห็นหน้ากัน 5-10 นาที ใจก็เบาลง 2) ทำ “กิจวัตรแบบบ้านเรา” เช่น ทำเมนูที่บ้านชอบกิน เปิดเพลงที่บ้านชอบฟัง หรือจัดห้องให้คล้ายความรู้สึกที่บ้าน มันช่วยให้ใจรู้สึกคุ้นเคย 3) เขียนระบายความรู้สึก 3-5 บรรทัด ว่าวันนี้คิดถึงอะไรที่สุด (เช่น คิดถึงเสียงหัวเราะ คิดถึงข้าวเย็นพร้อมหน้า) พอเขียนออกมา เราจะเห็นอารมณ์ชัดขึ้นและรับมือได้ง่ายขึ้น 4) วางแผนกลับบ้านให้มี “วันในปฏิทิน” ต่อให้ยังกลับไม่ได้ทันที การมีวันเป้าหมายช่วยให้ใจมีที่ยึด ไม่รู้สึกว่าห่างบ้านแบบไร้จุดหมาย 5) ถ้าคิดถึงบ้านจนกระทบการนอน การกิน หรือร้องไห้บ่อยหลายวันติด เราจะคุยกับเพื่อนสนิทหรือคนที่ไว้ใจ เพื่อไม่ให้จมอยู่คนเดียว สุดท้าย เราว่าความคิดถึงบ้านคือสัญญาณว่าบ้านเราอบอุ่นและเรารักคนที่นั่นมากๆ แต่อย่าลืมดูแลตัวเองตรงนี้ด้วยนะคะ ค่อยๆ ผ่านไปทีละวัน เดี๋ยวใจจะเบาลง และเราจะกลับไปกอดคนที่คิดถึงได้อีกครั้ง
