Discovered as an adult 💼

ถ้าเสิร์ชคำว่า “โตแต่ตัว” แล้วรู้สึกเหมือนโดนเรียกชื่อ…เราเข้าใจเลย เพราะช่วงเปลี่ยนจากชีวิตนักเรียน/มหาลัยไปสู่วัยทำงาน มันไม่ได้มีคู่มือให้จริงๆ ภายนอกเราดูโตขึ้น รับผิดชอบมากขึ้น แต่ข้างในยังงงๆ กลัวๆ และเผลอทำพลาดเดิมซ้ำๆ บ่อยมาก สำหรับเรา “โตแต่ตัว” มักโผล่มาใน 3 สถานการณ์นี้ 1) เห็นเพื่อนก้าวหน้าแล้วใจหวิว: บางคนเริ่มงาน เงินเดือนดี บางคนมีธุรกิจ บางคนแต่งงาน เราจะเผลอเทียบเส้นทางทันที ทั้งที่จุดเริ่มต้นและภาระชีวิตไม่เหมือนกันเลย วิธีที่ช่วยคือเปลี่ยนจาก “เทียบกับเขา” เป็น “เทียบกับเมื่อวานของเรา” เช่น เดือนนี้เก็บเงินได้เพิ่มขึ้น 1,000 ก็ถือว่าชนะแล้ว 2) ทำงานหนักแต่สุขภาพพัง: ตอนเป็นผู้ใหญ่ เรามี “โต๊ะทำงาน+แล็ปท็อป” เป็นสนามหลักของชีวิต แต่ถ้านอนดึก กินไม่เป็นเวลา ปวดคอไหล่เรื้อรัง จะยิ่งรู้สึกเหมือนโตแต่ตัวเพราะใจอยากสู้แต่ร่างกายไม่ไหว เราเลยตั้งกติกาง่ายๆ เช่น เดิน 15 นาที/วัน ดื่มน้ำให้ถึง แบ่งเวลายืดเหยียดทุกชั่วโมง และพยายามไม่ปล่อยให้กาแฟแทนมื้ออาหาร 3) ใช้เวลาเก่งขึ้น แต่ไม่ใช่แค่ยุ่ง: “เวลาเป็นสิ่งมีค่า” จริงมาก พอเริ่มทำงานจะพบว่าวันนึงหมดไวแบบไม่รู้ตัว เราเริ่มใช้วิธีจด 3 อย่างที่สำคัญสุดของวัน แล้วทำให้เสร็จก่อนค่อยไถโซเชียล ลดความรู้สึกผิดตอนกลางคืนได้เยอะ อีกอย่างที่ทำให้เลิกติดกับคำว่าโตแต่ตัว คือการยอมรับว่า “ความสุขของเราไม่เท่ากัน” บางวันความสุขคือได้นั่งกินบิงซูช็อกโกแลตหรือสมูทตี้สตรอว์เบอร์รี บางวันคือได้กินแซลมอนซาชิมิอร่อยๆ หรือแค่มองพระอาทิตย์ตกแล้วใจสงบ มันไม่ต้องยิ่งใหญ่ก็ได้ สุดท้ายที่อยากฝากไว้: ทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง ไม่มีใครจับตามองเราตลอดเวลา ถ้าวันนี้ยังรู้สึกโตแต่ตัว ก็ไม่ได้แปลว่าเราแย่ แปลว่าเรากำลังเรียนรู้ “การเป็นผู้ใหญ่” ในเวอร์ชันของเราอยู่ และสิ่งที่คุ้มค่าที่สุดคือค่อยๆ รักตัวเองให้มากขึ้น พร้อมยอมรับว่าไม่มีอะไรแน่นอน แล้วใช้ชีวิตให้มีความสุขในแบบที่เราพอใจ