หลายครั้งที่ผมเองก็เคยรู้สึกกลัวและใจหวิวเมื่อนึกถึงการต้องออกไปเผชิญโลกกว้างคนเดียว โดยเฉพาะเมื่อต้องไปในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ที่มีแต่คนและภาษาใหม่ๆ ที่ต้องปรับตัว แต่สิ่งสำคัญที่ผมเรียนรู้คือความกลัวนั้นไม่ใช่สัญญาณบ่งบอกว่าเราไม่ควรไป แต่เป็นสัญญาณว่าชีวิตกำลังจะก้าวเข้าสู่พื้นที่ที่อยู่นอก Comfort Zone ที่เราคุ้นเคย ผมเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่าตัวเองจะอยู่ได้ไหม ทำงานหรือสื่อสารกับคนแปลกหน้าได้หรือไม่ และคิดถึงบ้านตอนกลางคืนจะทำอย่างไร แต่การให้โอกาสตัวเองได้ลองแม้จะลำบากในช่วงแรกก็เป็นเรื่องที่คุ้มค่า เพราะมันช่วยเปิดประสบการณ์ใหม่ๆ และช่วยให้เราเติบโตขึ้นได้จริงๆ การค่อยๆ พาตัวเองผ่านความกลัวอย่างใจเย็นนั้นช่วยเติมเต็มพลังใจ ผมแนะนำให้เริ่มต้นจากการวางแผนเล็กๆ เช่น เรียนรู้คำศัพท์พื้นฐาน หรือทำความรู้จักกับวัฒนธรรมของที่ที่จะไปก่อน อีกทั้งการตั้งใจเปิดใจคุยกับคนใหม่ๆ ก็ช่วยให้เราคุ้นเคยและลดความกลัวลงได้มากทีเดียว อย่ากลัวที่จะมีความรู้สึกเหงาหรือคิดถึงบ้าน เพราะนั่นเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต การเชื่อมโยงกับครอบครัวผ่านวิดีโอคอลหรือข้อความก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นได้ การก้าวผ่านความกลัวนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เชื่อเถอะว่าสุดท้ายแล้วเราจะพบว่ามันคุ้มค่าและช่วยให้ชีวิตเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ