ผมเองเคยประสบปัญหาการแคร์คนอื่นมากเกินไปจนรู้สึกเหนื่อยล้าใจ เวลาเราใส่ใจคนอื่นมากจนเกินไป มันเหมือนกับเราจะคอยเกรงใจและหวังดีอยู่เสมอ แต่บางครั้งคนที่เราใส่ใจอาจไม่ได้เห็นคุณค่าหรือแม้แต่ไม่ตอบแทนความรู้สึกนั้นกลับมา ทำให้เรารู้สึกเหมือนโดนเอาเปรียบและโง่เง่าในความรู้สึกของตัวเอง ในชีวิตจริง ผมพบว่าการใส่ใจอย่างมีขอบเขตเป็นสิ่งจำเป็น เพราะหากเมตตาเกินไปโดยไม่รู้จักปกป้องตัวเอง อาจทำให้เราต้องเดือดร้อนได้ บางคนอาจมองเราไม่ดี หรือไม่เห็นว่าจริงๆ แล้วเรามีคุณค่าอย่างไร เพราะฉะนั้นการเรียนรู้ที่จะไม่แคร์มากเกินไป ถือเป็นการดูแลใจและสุขภาพจิตของตัวเองอย่างหนึ่ง ผมแนะนำให้ลองตั้งขอบเขตกับตัวเองว่าเราจะใส่ใจหรือช่วยเหลือใครในระดับใด และต้องมั่นใจว่าเขาก็ให้ความเคารพและเห็นคุณค่าในความใส่ใจของเราเหมือนกัน วิธีนี้จะช่วยลดความเจ็บปวดและความทุกข์ใจจากการถูกเอาเปรียบหรือไม่เห็นค่าที่เรามีต่อคนอื่นได้ดี สุดท้ายนี้การแคร์คนอื่นเป็นสิ่งที่ดี แต่ต้องรู้จักรักและดูแลตัวเองก่อน เพราะถ้าหากเราไม่มีความสุขจากภายในใจ เราก็จะไม่มีพลังในการใส่ใจใครต่อไปอย่างแท้จริง