พระเอกโบ้เเห่งปี😭

ถ้าพูดถึง “พระเอกโบ้” สำหรับเราเสน่ห์มันคือความปากแข็ง + การกระทำที่สวนทางคำพูดแบบสุดทาง ยิ่งช่วงแรกๆ ที่พระเอกพูดไม่ดี ใส่อารมณ์ หรือทำเหมือนอีกคนไม่สำคัญ พอถึงจุดแตกหักแล้วค่อยรู้ตัวว่ารักมาก มันจะทั้งเจ็บทั้งฟินไปพร้อมกัน ใน “เจ้าสัว | Jaedo” เราว่าคาแรกเตอร์พระเอกโบ้ชัดมากตรงโทนแชท/การสื่อสาร คือพูดสั้นๆ ห้วนๆ จนคนอ่านอย่างเราหงุดหงิดแทนนายเอก เช่นตอบแค่ “อืม/โอเค” หรือไม่อธิบายอะไรให้เคลียร์ พออีกฝ่ายถามก็เหมือนจะรำคาญ ทั้งที่จริงๆ คือไม่เก่งเรื่องความรู้สึก พออ่านไปจะรู้เลยว่าแค่ “คำพูด” มันทำร้ายกันได้หนักมาก โดยเฉพาะเวลานายเอกพยายามดูแล—เตรียมข้าว ถามไถ่ จะรอไหม—แต่กลับไม่ได้รับความชัดเจน สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้เข้าทางสายพระเอกโบ้คือช่วง “นายเอกจะไปจริงๆ” นี่แหละ จากคนที่เคยวางท่า ทำเหมือนอีกฝ่ายอยู่ก็ได้ไม่อยู่ก็ได้ อยู่ๆ จะเริ่มรวน เริ่มหวง เริ่มอยากรั้งไว้ทุกวิถีทาง (แบบที่คนอ่านรู้สึกได้ว่า เออ…เพิ่งมารู้ตัวตอนสายไป) แล้วมันจะมีความเปลี่ยนจาก “หลังตีนเป็นหน้ามือ” คือเริ่มทำดีขึ้นทันที ทั้งคำพูด การดูแล และความพยายามไม่ให้อีกคนหายไปจากชีวิต ถ้าใครจะเริ่มอ่านแนวนี้ เราแนะนำให้เตรียมใจไว้ 3 อย่าง 1) อย่าคาดหวังความหวานเร็ว ช่วงต้นจะหน่วงและเจ็บก่อน 2) สังเกตดีเทลเล็กๆ เช่นการถามกลับ การหวงแบบไม่ยอมรับ หรือการตามง้อแบบเงียบๆ มันคือจุดที่ทำให้ “โบ้” ไม่ได้แปลว่าใจร้ายล้วนๆ 3) ถ้าคุณเป็นสายเสียน้ำตา เรื่องนี้มีโอกาสโดนมาก เพราะมันเล่นกับความรู้สึก “ไม่รักษาน้ำใจ” แล้วค่อยมาเสียใจทีหลัง โดยรวมเราให้เป็นฟีลป้ายยาสำหรับคนอยากอ่านนิยายวายพระเอกโบ้ที่ทำให้ทั้งหัวร้อนทั้งอิน โดยเฉพาะใครชอบไดนามิกแบบ “แชทสั้นๆ แต่ความหมายหนักๆ” และพล็อตง้อแบบยอมทำทุกอย่างไม่ให้นายเอกไปไหน เรื่องนี้น่าลองจริงๆ