พลังพิเศษของผม คือการอยู่คนเดียว

ถ้าพูดถึง “พลังของคนที่กล้าทำอะไรคนเดียว” สิ่งที่ฉันได้มากกว่าคำว่าไปไหนมาไหนลำพังคือ “ทักษะการอยู่กับตัวเอง” แบบไม่ฝืนค่ะ เมื่อก่อนฉันก็เป็นคนที่พออยู่คนเดียวแล้วใจมันเงียบเกินไป เผลอคิดว่าเราต้องมีคนรอบตัวตลอดถึงจะไม่เหงา แต่พออ่านเล่มนี้เลยค่อย ๆ เข้าใจว่าความโดดเดี่ยวกับการอยู่คนเดียวมันคนละเรื่องกัน เราอยู่ท่ามกลางผู้คนก็เหงาได้เหมือนกัน สิ่งที่หนังสือสะกิดใจคือแนวคิดว่า “การเป็นเพื่อนกับตัวเอง” คือพลังที่ทำให้เราไม่ต้องรอใคร พอลองทำจริง ๆ ชีวิตมันเบาขึ้นนะคะ ฉันเริ่มจากเรื่องเล็กมาก เช่น ไปคาเฟ่คนเดียว เลือกนั่งมุมที่ชอบ ไม่ต้องรีบคุย ไม่ต้องเกรงใจใคร แล้วสังเกตตัวเองว่าชอบอะไรในบรรยากาศนั้น บางวันพกหนังสือไปอ่าน บางวันแค่ฟังเพลงและปล่อยให้สมองพัก อีกอย่างที่ช่วยมากคือ “ตั้งเดตกับตัวเอง” ให้เป็นกิจวัตร อาทิตย์ละ 1 ครั้งก็ยังดี เช่น เดินเล่นสวนสาธารณะคนเดียว ดูหนังรอบดึกคนเดียว หรือกินข้าวร้านที่อยากลองมานาน พอทำซ้ำ ๆ ความกลัวสายตาคนอื่นจะค่อย ๆ ลดลง แล้วเราจะเริ่มรู้สึกภูมิใจแบบเงียบ ๆ ว่าเราดูแลความสุขของตัวเองได้ สำหรับคนที่เริ่มต้นแล้วยังรู้สึกเหงา ฉันลองวิธีนี้แล้วเวิร์ก: 1) เขียนบันทึกสั้น ๆ หลังทำกิจกรรมคนเดียวว่า “วันนี้เรารู้สึกอะไร” 2) เปลี่ยนคำพูดกับตัวเองจากตำหนิเป็นปลอบใจ เช่น “ไม่เป็นไรนะ” 3) วางมือถือบ้าง เพื่อไม่ให้การอยู่คนเดียวกลายเป็นแค่การไถหน้าจอหนีความรู้สึก ที่ตลกคือพอเราอยู่คนเดียวอย่างมีความสุขจริง ๆ ความสัมพันธ์กับคนอื่นดีขึ้นด้วย เพราะเราไม่เกาะความรักหรือความสนใจจากใครมากเกินไป และสุดท้ายอย่างที่หนังสือบอกไว้ พอเราเป็นเพื่อนกับตัวเองได้ เรากลับเปิดใจให้คนใหม่ ๆ เข้ามาง่ายขึ้นแบบไม่กดดันตัวเองเลย