ลูกรัก

เลือกที่รัก มักที่ชัง…วีรกรรมพ่อแม่บางบ้านที่ทำจนลูกจำไปทั้งชีวิต

ปากบอกว่า “ลูกทุกคนรักเท่ากัน” แต่การกระทำนี่คนละเรื่องเลยค่ะ ลูกรักทำผิดก็ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น” เป็นหนี้ก็ช่วยใช้ ไม่มีเงินก็ยื่นให้ สร้างปัญหาก็ช่วยตามเช็ดตามล้าง แต่พอลูกอีกคนพลาดแค่นิดเดียว โอ้โห…ขุดตั้งแต่อนุบาลมาด่า เหมือนเกิดมาชาตินี้ไม่เคยทำความดีอะไรเลย

ลูกรักอยากได้อะไร พ่อแม่รีบหาให้ กลัวมันน้อยใจ กลัวมันลำบาก แต่กับลูกที่ไม่ใช่คนโปรดกลับพูดว่า “หาเองสิ โตแล้ว” ที่ดิน บ้าน เงินทอง มีเหตุผลสารพัดว่าทำไมต้องให้คนนี้มากกว่า แต่พอลูกถามว่าทำไมไม่เท่ากัน กลับสวนทันทีว่า “อย่าคิดเล็กคิดน้อย พี่น้องกันทั้งนั้น” เอ้า…ตอนแบ่งไม่เห็นพูดว่าพี่น้องกัน ตอนลูกเจ็บขึ้นมาค่อยสอนให้รักกันเฉยเลย

ที่น่าเจ็บคือ ลูกที่ถูกผลักออกไปหลายคนกลับเป็นคนที่ไม่สร้างปัญหา เพราะรู้ตั้งแต่เด็กว่า ร้องไปก็ไม่มีใครโอ๋ ล้มก็ต้องลุกเอง อยากได้ก็ต้องหาเอง ส่วนคนที่ถูกปกป้องทุกเรื่อง บางคนโตจนหัวหงอกยังรอพ่อแม่แก้ปัญหาให้ เพราะถูกเลี้ยงมาจนเข้าใจว่าโลกทั้งใบต้องตามใจตัวเอง

พ่อแม่รักลูกไม่เท่ากันในใจก็ห้ามกันยาก แต่ถ้ารู้ตัวว่ารักคนหนึ่งมากกว่า อย่างน้อยอย่าเอาความลำเอียงไปเหยียบหัวใจอีกคนแล้วบอกว่าเขาคิดมาก ลูกไม่ได้โง่ค่ะ ใครได้มาก ใครถูกปกป้อง ใครถูกด่าก่อนทั้งที่ยังไม่รู้เรื่องจริง เขาจำหมด

แล้ววันหนึ่งถ้าลูกที่ถูกผลักไสเลือกเดินออกไปเงียบ ๆ อย่าเพิ่งถามว่า “ทำไมลูกไม่รักพ่อแม่” ลองย้อนดูวีรกรรมตัวเองก่อนว่า ตอนเขายังอยากอยู่ใกล้ ๆ คุณเคยทำให้เขารู้สึกว่าเป็นลูกเท่ากับคนโปรดหรือเปล่า