"ใต้สะพานฝัน" ....ผมนั่งกอดเข่าอยู่ใต้สะพานพระราม 6 ฝั่งบางซื่อ ฝนพรำลงมาจากฟ้าเทา ๆ อย่างเหนื่อยอ่อน น้ำหยดจากคอนกรีตด้านบนกระทบผ้าใบกันฝนขาด ๆ ที่ผูกกับเสาเหล็กขึ้นสนิม เสียงหยดน้ำ เหมือนเพลงกล่อมใจประจำคืน ไกลออกไปฝั่งตรงข้าม เห็นป้ายโฆษณาเป๊ปซี่ขนาดยักษ์ที่มีภาพเบิร์ด

"หมูปิ้ง" วันนี้ท้องฟ้าเป็นสีดำเหมือนหม้อเขม่าที่แม่เคยต้มข้าวให้กิน แต่แม่หายไปนานแล้ว ไม่รู้หายไปไหน บางทีอาจขึ้นไปอาศัยอยู่ในดวงไฟบนเสา เพราะแม่บอกว่าคนดีจะได้อยู่สูง ๆ ผมเดินเท้าเปล่าไปตามถนนร้อน ๆ ก้อนหินกัดฝ่าเท้าผมจิ๊ด ๆ เหมือนมีมดไฟแอบหลบอยู่ข้างใต้ ท้องร้องจ๊อก ๆ ดังจนอีกา

ปมปริศนา เช้านี้ผมตั้งใจจะฟังเพลงระหว่างนั่งกินกาแฟ แต่ทันทีที่ล้วงกระเป๋าหยิบหูฟังออกมา ก็รู้เลยว่าวันนี้ต้องมีเรื่อง — สายหูฟังมันพันกันยุ่บยั่บจนเหมือนเส้นหมี่ที่ผัดจนเละ ผมยกมันขึ้นมาดูแล้วก็ทำหน้าเหมือนเจอปริศนาคณิตศาสตร์ที่ยากที่สุดในโลก “เอาจริงดิ… มึงเล่นพันกันขนาดนี้เลยเหรอ?” ผมบ่นใส

“เสียงที่เลือนราง” .....ฉันยืนอยู่ตรงหัวมุมถนนพหลโยธินมาหลายสิบปีแล้ว วันนั้นท้องฟ้าโปร่ง เสาไฟฟ้ายังไม่เต็มไปด้วยสายพันกันยุ่งเหยิงเหมือนทุกวันนี้ พื้นทางเท้าก็ยังไม่แตกร้าว และเธอคนแรกที่ยกหูฉันขึ้นมาแนบหู—ก็ยังไม่ได้มีลูกชายที่ตอนนี้โตพอจะก้มหน้าก้มตากดมือถืออยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ

พระราชบัญญัติควบคุมอัตตา(EGO) พ.ศ. 2574 .....วันที่รัฐประกาศใช้พระราชบัญญัติควบคุมอัตตา ผมนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่หน้าปากซอย ในทีวีร้านเขาเปิดถ่ายทอดสด นายกรัฐมนตรีพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “คนเราควรมีคุณค่าในตัวเองได้ แต่สังคมที่ดี ต้องไม่มีใครกดทับใครด้วยความเหนือกว่า” คนในร้านพยักหน้าเหมือนฟัง

"กอดสุดท้าย" ....ผมไม่อยากได้การให้อภัย... แค่อยากให้จำว่า ผมเคยรักเขามากแค่ไหน ผมไม่แน่ใจว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว แต่ผมได้ยินเสียงฝนจากนอกหน้าต่าง กลิ่นดินเปียกมันลอยมาตามช่องแสงสูงเล็ก ๆ ที่อยู่เกือบถึงเพดาน ผมนั่งอยู่ตรงพื้นเย็น ๆ มีผ้าผืนเล็ก ๆ ปูเอาไว้ แผ่นหลังชื้นเหงื่อ