Chiang Rai - เชียงรายครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ เลิกนับไปแล้ว
เชียงรายต้อนรับด้วยอากาศบางเบา และถนนที่ทอดยาวราวกับเวลาถูกยืดออกเล็กน้อย รถแล่นผ่านทุ่งเขียวที่ยังไม่ตื่นเต็มที่ เสียงเพลงเบาในรถกลายเป็นฉากหลังของความเงียบที่ไม่อึดอัด
แวะกินข้าวข้างทาง กลิ่นกาแฟคั่วสดลอยคลอไปกับไอฝน
หมู่บ้านบนเนินเงียบ
ระหว่างจิบกาแฟมองลงไปยังหุบเขา เหมือนเห็นความสัมพันธ์หลายครั้ งที่เคยพยายามปีนขึ้นไปให้ถึง ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำเลยก็ได้ นั่นล่ะนะ ใจก็แค่ชอบปีน แม้จะรู้ว่าไม่ต้องถึงยอดก็ได้
บ่ายแก่กลับเข้าเมือง เช็คอินห้องพักเรียบง่าย แสงเย็นตกกระทบผ้าปูเตียงเป็นริ้วบาง นั่งรถชมไร่ลมจากทุ่งชาข้างทางพัดแรงพอจะทำให้หัวใจสงบ เงาทอดยาวบนพื้นถนน การเคลื่อนไหวก็เป็นวิธีหนึ่งของการพักล่ะ
จังหวะนี้เองที่ในหัวฮัมเพลง ‘อยากมองเธอในแง่ร้าย’
(ใช่ ชั้นเอง พี่สาว gen y ที่โตมากับช่อง มะจัง น่ะ)
รุ่งเช้า ดื่มกาแฟใกล้ที่พัก
ออนเซน น้ำร้อนทำให้ผิวอุ่นขึ้นทีละนิด
ความคิดที่เคยหนักเริ่มเบาโดยไม่รู้ตัว
ก่อนกลับแวะคาเฟ่แกะเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกล คนเราจะนั่งจิบกาแฟข้างกองขี้แกะไปทำไมนะ — คอนเท้นแหละ
สองวันหนึ่งคืนอาจไม่ยาวนาน พอสำหรับการเปลี่ยนแปลง
แต่เพียงพอที่จะได้อยู่กับความเงียบ โดยไม่รู้สึกว่าต้องอธิบายอะไรกับใคร
#เชียงราย #slowtravel #creativejourney #authorintransit #travelmemoir


















