พรมีนาขยับตัวอีกครั้ง ตั้งใจจะค่อยๆ ถดหนีลงจากเตียง หากแค่ถอยห่างออกมานิดเดียว ท่อนแขนซึ่งแตะอยู่บนเอวก็รั้งตัวเธอกลับเข้าไปชิด เจ้าของอ้อมแขนหยีตางัวเงียขึ้นมอง ตามด้วยการอ้อน “ตื่นสายซักวันไม่ได้เหรอคุณ?” “ฉันต้องไปทำงานค่ะ” “วันนี้วันเสาร์ เข้าออฟฟิศสายนิดสายหน่อยจะเป็นไรไป ใครจะกล้าไล่คุณออก

“ขวดนี้ผมตั้งใจเก็บไว้ให้คุณดื่ม ส่วนผมขอแค่ชิมจากคุณก็พอ” ต้องใช้เวลาพักนึงกว่าหญิงสาวจะเข้าใจความหมายที่ผู้พูดต้องการจะสื่อ “ได้มั้ยครับ?” ดวงตาของชายหนุ่มวาววาม คุกรุ่นไปด้วยความรู้สึกภายใน แค่สบตาเขาเธอก็สะท้านไปทั้งตัว ร่างสูงเขยิบเข้ามาใกล้ เอื้อมมือข้างหนึ่งมา แตะหลังนิ้วลงบนริมฝีปากของเ

“กลับไปกับผมเถอะนะบะหมี่ กลับบ้านของเรา... หรือจะเป็นบ้านของคุณคนเดียวก็ได้ ถ้ามันจะทำให้คุณสบายใจ ผมยกให้คุณ หรือคุณต้องการอะไรอย่างอื่นอีก ขอแค่คุณบอกมา ผมยกให้คุณได้ทุกอย่าง” “คุณจะใช้เงินมาซื้อฉันเหมือนแม่ของคุณเหรอคะ?” “ข้อเสนอของผมไม่เหมือนแม่ ผมกำลังเสนอตัวเองให้คุณ แต่ผมพยายามลดแลกแจกแถม

ท่ามกลางความโกรธแค้น วุ่นวาย ของคนรอบตัว อย่างเดียวที่พรมีนาเป็นห่วงคืออนาคตของบริษัทซึ่งยังไม่ทันจะเป็นรูปเป็นร่างดี “ทั้งเกาะมีพวกธุรกิจที่พักไม่น้อยกว่าสองพันเจ้า บะหมี่ นี่ยังไม่นับรวมธุรกิจอื่นๆ ที่ก็สามารถเป็นลูกค้าคุณได้เหมือนกัน” เห็นภรรยาคิดมาก นั่งทำงานไม่ยอมหลับยอมนอน ชายหนุ่มเดินไปพับ

“อยากให้ผมช่วยดูมั้ย? การตลาดผมอาจจะไม่ถนัดมาก แต่ก็น่าจะพอช่วยเป็นเพื่อนคู่คิดให้ได้” “ถ้าไม่รบกวนคุณเกินไปนะคะ” เขายิ้ม “ผมก็มีหุ้นอยู่ในนี้ครึ่งนึงนะบะหมี่ อย่าลืมสิ” มาคิดดูแล้ว สามีของเธอกลายเป็นคนยิ้มง่ายตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...? พอชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวข้างกัน คนเผลอใจรีบสลัด

“วันนี้สนุกเหรอคุณ? ดูคุณอารมณ์ดี” เธอส่งยิ้มนิดๆ ให้เขา แล้วเดินเลี่ยงไปเก็บรองเท้า “สบายใจมากกว่าค่ะ ออฟฟิศเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกระบบอะไรก็เซ็ตอัพกันเสร็จหมดแล้ว ทีนี้พวกน้องๆ จะได้เริ่มงานของตัวเองซะที” “แบบนี้เราไปฉลองกันหน่อยดีมั้ย?” คนเดินตามไปติดๆ เสนอ แต่ผู้บริหารสาวไฟแรงนิ่วหน้

“ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อนะ ไอ้กลยุทธ์หนึ่งแถมหนึ่งนี่มันใช้ได้ทุกวงการจริงๆ” ทว่าคำโจมตีอ้อมๆ ของหัวหน้าฝ่ายบัญชีสาวไม่ได้รับการตอบสนองจากเหล่าพนักงานเท่าที่ควร เพราะไม่ว่าใครที่มีตาต่างก็เห็นกันทั้งนั้นว่านายตามง้อตามโอ๋ภรรยาขนาดไหน นาทีนี้ฝ่ายหญิงไม่ต้องทำอะไร ผู้จัดการหนุ่มก็ไม่ต่างจากลูกไก่ใน

“ผมมารับคุณกลับบ้าน... กลับบ้านเรานะบะหมี่?” “บ้านหลังนั้นไม่เคยเป็นบ้านของฉันค่ะ นั่นมันบ้านของคุณ บ้านฉันอยู่ที่นี่” “ให้โอกาสผมแก้ตัวนะบะหมี่? ผมรู้แล้วว่าผมทำผิด ผมทำร้ายจิตใจคุณ ผมมันโง่เอง ผมไม่ขอให้คุณยกโทษให้ผมตอนนี้ แต่ได้โปรดให้โอกาสผมซักครั้งเถอะนะบะหมี่? นะ...?” เขาอ้อนวอน “

สิ่งที่เขาทำลงไป ทำให้เธอยอมเลือกจมอยู่กับความเจ็บปวดมากกว่าจะยอมให้อภัยเขา -*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*- ใบหน้าของพรมีนาหม่นหมองซีดเซียวยิ่งกว่าที่เขาเคยเห็น แค่คิดว่านี่เป็นผลจากการกระทำของเขา ใจเขาก็เจ็บแปลบ สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือเขารู้ว่าเธอยังรักเขา เพราะแบบนั้นเธอจึงไม่กล้าหันกลับ

ในวันที่เธอจมลงสู่ก้นบึ้ง คนที่ช่วยฉุดเธอกลับขึ้นมากลับกลายเป็นชายผู้ประกาศว่าเขารังเกียจเธอที่สุด -*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*- ภูฉายเป็นเหมือนเรือที่ลอยผ่านเข้ามาขณะเธอกำลังตะเกียกตะกายดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่กลางมหาสมุทรอันเวิ้งว้าง หากก็เป็นเพียงเรือลำเล็ก แคบ ไม่มีพื้นที่พอให้เธอได้ทิ้งตั

ชดเชยกับที่ออกงานช้ากว่าแพลน ขออนุญาตหย่อนสปอยล์ พอให้หายคิดถึงคุณฉายกันซักเล็กน้อย 😇 จริงๆ ตอนนี้เขียนถึงกลางบทที่ 14 แล้วค่ะ แพลนไว้ว่า 18 บทจบ หวังว่ามิสถั่วงอกจะไม่สำแดงเดช 😣 Love Life Reset ภาค 2 'ในวันที่หัวใจฉายฉาน' มีกำหนดวางขายช่วงต้นเดือนสิงหาคมนี้ค่ะ #นิยายรัก #นิยายด

ต้องรอจนเช้าวันจันทร์ เขาถึงได้เจอหน้าภรรยา หญิงสาวจำเป็นต้องยอมเผชิญหน้าเขา เพราะเธออยากไปทำงาน แต่เขายังไม่อนุญาตให้เธอขับรถ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่ยอมสู้หน้าเขาตรงๆ ทำเดินเลี่ยงจะชิ่งหนีออกจากบ้าน ชายหนุ่มเลยต้องรีบคว้าตัวเธอไว้ “ทำไมคุณถึงหลบหน้าผม?” “ฉันเปล่านะคะ” คนปากแข็งปฏิเสธ แ

ศรุตม์จัดว่าเป็นคนหน้าตาดี เขาได้ส่วนดีมาจากมารดา หน้าตาคมเข้มแบบหนุ่มตรังถูกลดระดับให้ดูละมุนตาเพราะสายเลือดจีนในตัว พนักงานรีสอร์ทสาวๆ จึงยกให้เขาเป็นหนุ่มหล่อประจำเกาะสมุย แต่นั่นมันก่อนที่คู่สนทนาของเขาจะมาถึง พร้อมกับการประกาศเปิดตัวอีเทอร์นัล ไทด์ มารีน่าระดับไฮเอนด์ เมื่อราวครึ่งปีก่อน

“ดลกำลังมารับฉันค่ะ” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว “คุณจะไปไหน?” “ไปสนามบินค่ะ ไฟลท์ค่ำยังเหลือที่ว่าง ฉันจะไปวันนี้เลย” ภูฉายใจหายวาบ เขาเดินผ่านหน้าเธอเข้าไปในห้อง เห็นกระเป๋าใบใหญ่สองใบกับกระเป๋าเดินทางล้อลากอีกหนึ่งใบตั้งอยู่ ก็รีบก้าวเร็วๆ ไปเปิดดูตู้เสื้อผ้า นอกจากชุดเดรสกับชุดทำงานที่เขาเคยซื้อให้ ทุ

“คุณอยากให้ผมสบายใจ หรือคุณต้องการจะช่วยผู้ชายคนนั้นปั่นหัวผมกันแน่นะบะหมี่?” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงต่ำ ยื่นมือไปสัมผัสผิวแก้มปัดบลัชออนสีพีชอ่อนเบา เขาชอบสีระเรื่อตามธรรมชาติเวลาเธอเขินอายมากกว่า “คะ?” ดวงตาเกือบเรียวสับสน “ฉันไม่ได้...” ปลายนิ้วของเขาไล่มาถึงริมฝีปากล่าง กดมันเบาๆ และมันทำให้หญิง

“ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยอย่างจริงใจ ผู้ชายคนนี้ย้ำชัดเสมอมาว่าระหว่างเขากับเธอเป็นเพียงการแต่งงานอันปราศจากความรัก ทว่าภายใต้ท่าทีนิ่งเฉย ขีดเส้นไม่ให้เธอเรียกร้องอะไรจากเขา เขากลับเป็นฝ่ายหยิบยื่นในสิ่งที่ไม่เคยมีใครให้เธอมาก่อน “มันเป็นสิ่งที่ต้องทำให้เพื่อชีวิตแต่งงานราบรื่น” “ถึงอย่างงั้นก็เถอะ

“คุณยังไม่บอกครอบครัวคุณเรื่องการแต่งงานของเราอีกเหรอ?” เธอไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นปัญหา เพราะก่อนหน้านี้ชายหนุ่มไม่เคยสนใจเรื่องส่วนตัวของเธอ พออยู่ๆ โดนถาม พรมีนาเลยอ้ำอึ้ง “ก็... เราแค่เป็นสามีภรรยากันตามกฎหมายนี่คะ ฉันเลยคิดว่าไม่จำเป็นต้องบอกให้มันวุ่นวาย” “คุณเป็นภรรยาผมทั้งในทางนิตินัยและพฤต

ต้องรอจนเช้าวันจันทร์ เขาถึงได้เจอหน้าภรรยา หญิงสาวจำเป็นต้องยอมเผชิญหน้าเขา เพราะเธออยากไปทำงาน แต่เขายังไม่อนุญาตให้เธอขับรถ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่ยอมสู้หน้าเขาตรงๆ ทำเดินเลี่ยงจะชิ่งหนีออกจากบ้าน ชายหนุ่มเลยต้องรีบคว้าตัวเธอไว้ “ทำไมคุณถึงหลบหน้าผม?” “ฉันเปล่านะคะ” คนปากแข็งปฏิเสธ แต่หลบตาก

“คุณนี่ไม่รู้จักพึ่งพาคนอื่นเลยจริงๆ สินะ” ชายหนุ่มบ่น ตรงเข้าไปช่วยหยิบให้ แค่เขาไปยืนซ้อนหลัง ภรรยาของเขาก็ขยับหลบโดยอัตโนมัติ “ฉันแค่ไม่อยากรบกวนคุณ แค่คุณต้องมาคอยล้างจานชามให้ ฉันก็รู้สึกผิดแล้วค่ะ” “แค่ล้างจานมันจะเรื่องใหญ่แค่ไหนเชียวคุณ? ที่เนเธอร์แลนด์เราไม่มีแบ่งแยกว่างานไหนของผู้ชายหร