บางทีเราไม่ได้เก่งน้อยลง แค่เป็นคนที่ “ไหวเสมอ” มานานเกินไปแล้ว 🤍

ในฐานะคนที่เคยอยู่ในบทบาทของ "คนที่ทุกคนไว้ใจ" ฉันเข้าใจดีว่าบางครั้งความคาดหวังจากคนรอบข้างสามารถทำให้เรารู้สึกเหมือนไม่มีที่วางใจที่จะปล่อยให้อ่อนแอลงได้เลย ทุกคนเชื่อว่าเราสามารถรับมือได้ตลอด แต่อย่าลืมว่าภายใต้ความเก่งนั้น เราก็ยังเป็นคนที่ต้องการพักผ่อนและการยอมรับความรู้สึกเหนื่อยเหมือนกัน ครั้งหนึ่งฉันก็เคยฝืนตัวเองทำงานหนักโดยไม่ยอมบอกใครว่ารู้สึกหมดแรง เพราะกลัวว่าจะถูกมองว่าไม่แข็งแกร่ง พอตอนนั้นภาระงานและความรับผิดชอบถาโถมเข้ามาโดยไม่มีใครเข้าใจว่าฉันกำลังแบกอะไรอยู่ บางครั้งก็อยากให้ใครสักคนแค่ถามว่า "วันนี้ยังไหวไหม?" หรือ "ต้องการความช่วยเหลือบ้างไหม?" แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ประสบการณ์นี้สอนให้รู้ว่าการเป็นคนเก่งไม่ได้แปลว่าเราไม่มีวันที่เหนื่อยล้า และเราก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนความรู้สึกนั้นไว้เพียงลำพัง การยอมรับและบอกกับตัวเองว่าต้องการพักบ้าง หรือเปิดใจพูดคุยกับคนใกล้ชิดช่วยให้อ่อนโยนกับตัวเองมากขึ้น ในช่วงเวลาที่รู้สึกไม่ไหว อย่ากลัวที่จะขอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงานหรือคนในครอบครัว เพราะการพักฟื้นทั้งกายและใจเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้เรากลับมาเข้มแข็งและพร้อมรับมือกับทุกอย่างได้อีกครั้ง การดูแลตัวเองไม่ใช่เรื่องของความอ่อนแอ แต่เป็นสิ่งจำเป็นที่คนเก่งทุกคนต้องทำเพื่อความยั่งยืนในชีวิตและการทำงาน สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกคนที่กำลังรู้สึกเหมือนไม่ไหวได้ยินเสียงใจตัวเอง และอย่าลืมหาความสมดุลระหว่างการรับผิดชอบกับการดูแลสุขภาพจิตใจ ด้วยความเข้าใจว่า "คนเก่งก็มีสิทธิ์เหนื่อยและพักได้" เสมอ