เปิดบทสนทนามีเงื่อนงำทางโทรศัพท์วันที่24 มิ.ย 2009
เปิดบทสนทนาอันมีเงื่อนงำทางโทรศัพท์วันที่ 24 มิถุนายน ปี 2009 ระหว่าง ไมเคิล และ ผู้จัดการ โดยบทสนทนานี้เกิดขึ้น 1 วันก่อนที่ ไมเคิล จะจากโลกไป
Dieter Wiesner (ดีเตอร์ วิสเนอร์) & Michael Jackson (ไมเคิล แจ็คสัน)
เริ่มต้นการสนทนา
Dieter (ผู้จัดการคนสนิท) : เกิดอะไรขึ้นไมเคิล?
Michael : ผมไม่รู้ว่าจะคุยมันผ่านโทรศัพท์ได ้หรือเปล่า มันอาจมีคนกำลังดักฟังเราคุยกันอยู่ ตอนนี้มีคนกลุ่มนึง พวกเขาพยายามจะกำจัดผม พวกเขาไม่อยากให้ผมอยู่บนโลกนี้ต่อไปอีก
Dieter : ฉันไม่เข้าใจ ไมเคิลนายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร อธิบายมากขึ้นหน่อย
Machael : ผมคุยเรื่องที่ผ่านโทรศัพท์ไม่ได้จริง ๆ ผมไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น แต่ผมรู้สึกได้ ผ่านสัญชาตญาณผม บางที่มีแค่พระเจ้าที่รู้แหละ พวกมันอาจยิงผม หรือ อาจแทง แล้วก็อำพรางโดยการบอกว่าผมเสพยาเกิดขนาด พวกมันทำได้หลายอย่าง
Dieter : ใคร ? ใครจะกล้าทำแบบนั้นกับนายไมเคิล?
Michael : ที่แน่ ๆ ไม่ใช่รัฐบาลสหรัฐ, มันมากกว่ารัฐบาล แต่ผมก็ไม่รู้หรอกนะดีเตอร์ ผมไม่แคร์อีกแล้วล่ะ ผมไม่แคร์ชีวิตผมอีกแล้ว แต่ฉันขอแค่ให้ลูกๆของผมโอเค ลูก ๆ ที่น่ารักของผม ผมอยากให้พวกเขาปลอดภัย
Dieter : ไมเคิล
Michael : ผมต้องไปล่ะ
จบการสนทนา...
We miss you, MJ
#ติดเทรนด์ #ป้ายยากับlemon8 #michael #Lemon8Club #diddi #mj #pdiddy
การโทรศัพท์ครั้งสุดท้ายของไมเคิล เป็นบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเขา ก่อนหน้าการจากไป 1 วัน ไมเคิลได้บอกกับดีเตอร์ถึงความกลัวที่มีต่อกลุ่มคนที่ไม่รู้จักที่พยายามจะทำร้ายเขา ความกังวลในเรื่องความปลอดภัยนี้ โรงพยาบาลและตำรวจสหรัฐฯ ระบุว่าในสมัยนั้นไมเคิลอยู่ภายใต้การตรวจสอบสื่อและความกดดันเพื่อรักษาชื่อเสียง เนื่องจากการต่อสู้ด้านกฎหมายที่เกิดขึ้นตลอด หากพิจารณาจากปฏิกิริยาของเขาในบทสนทนา จะเห็นถึงความลึกซึ้งและท่าทีที่สองจิตสองใจที่เขาเผชิญในช่วงเวลาเหล่านั้น ไมเคิลพูดถึงรักและความเป็นห่วงสำหรับลูกๆ ของเขา ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความเป็นพ่อที่อบอุ่นและความพยายามในการปกป้องพวกเขาจากอันตราย อาจกล่าวได้ว่าบทสนทนานี้เป็นมรดกทางความคิดที่สำคัญ มีการพูดถึงประเด็นเกี่ยวกับการป้องกันและการรักษาความปลอดภัยที่เป็นปัญหาในวงการบันเทิงเมื่อพูดถึงศิลปินที่มีชื่อเสียงระดับโลก การดำรงอยู่ของไมเคิล แจ็คสันยังคงมีอิทธิพลต่อวงการเพลงและวัฒนธรรมจนถึงปัจจุบัน ความทรงจำของเขาและความคิดที่ถูกสื่อสารในช่วงเวลาสำคัญนี้ ยังคงเป็นการสะท้อนภาพรวมของความกดดันที่ศิลปินมักเผชิญ
ขอแหล่งที่มาหน่อยได้ไหมคะ🩶