หลายปีก่อน ฉันเคยชื่นชมผู้คนที่ใช้ชีวิตด้วยเหตุผลล้วน ๆ คนที่ดูมั่นคง ไม่หวั่นไหว ไม่ถูกแตะต้องด้วยความเจ็บปวด ไม่ถูกทำร้ายด้วยสิ่งใดก็ตามที่อาจทำให้หัวใจมนุษย์แตกสลาย สำหรับฉัน พวกเขามีความสงบงามบางอย่าง นิ่ง สุขุม ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดในชีวิตจะหลุดพ้นจากการควบคุมของพวกเขาไปได้ และเป็นเวล

เมื่อชีวิตของคุณเริ่มเต็มไปด้วยสิ่งต่าง ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ ความรับผิดชอบของคุณก็หนักขึ้นตามไปด้วย โดยที่คุณแทบไม่ทันรู้ตัว สิ่งที่คุณครอบครอง สถานที่ที่คุณไปถึง ผู้คนที่คุณอยากปกป้องและดูแล… ทั้งหมดค่อย ๆ กลายเป็นเส้นด้ายที่มองไม่เห็น ค่อย ๆ ผูกมัดคุณไว้อย่างเงียบงันตามกาลเวลา แล้ววันหนึ

เมื่อคุณเริ่มต้นสร้างบางสิ่งใหม่ให้กับชีวิต — บางสิ่งที่เกินกว่าทุกอย่างที่คุณเคยรู้จัก ความรู้สึกนั้น เหมือนถูกดึงกลับไปสู่อดีตอีกครั้งหนึ่ง กลับไปยังช่วงเวลาที่ คุณเพิ่งก้าวออกจากรั้วโรงเรียน และจู่ ๆ ก็ไม่รู้เลยว่า คุณจะไปทางไหน จะทำอะไร หรือจะกลายเป็นใครในอนาคต รอบตัวคุณเต็มไปด้วย

ฉันเคยเข้าใจผิดมาโดยตลอดว่า “การเติบโต” คือการที่ตัวเองเรียนรู้ที่จะอดทน รู้จักทนรับ รู้จักถอยกลับเข้าข้างใน ทุกครั้งที่ถูกคนอื่นทำร้าย หรือเมื่อชีวิตไม่เป็นไปอย่างที่หวัง ฉันเคยคิดว่าความเงียบคือความฉลาด ว่าการไม่โต้ตอบคือความใจกว้าง และการกลืนทุกความรู้สึกเอาไว้ คือสัญญาณของคนที่ “เข

ในบรรดาความเจ็บปวดนับพันนับหมื่นที่มีอยู่บนโลกนี้ มีความเจ็บปวดอยู่ประเภทหนึ่ง ที่ทั้งน่าสงสาร…และทั้งน่าตำหนิ มันมีชื่อว่า “การหลอกตัวเอง” น่าสงสาร— เพราะมันคือความเจ็บปวดที่ค่อย ๆ กัดกิน ยืดเยื้อ เงียบงัน ก่อตัวขึ้นหลังจากที่ชีวิต บีบคั้นคุณอย่างโหดร้าย จนคุณถูกผลักไปจนถึงทางตัน ชี