ยินดีต้อนรับสู่ Chidori-tei 🍱เรื่องราวเบนโตะที่อบอุ่น
#สิบสาม_มินาโตะนาย.
ความพึงพอใจ ★ ★ ★ 4.5
อ่านง่าย ★ ★ ★
ดึงดูดโดยการผูกมัดที่อร่อยฉันหยิบหนังสือขึ้นมา มันเป็นนวนิยายที่น่ารื่นรมย์กับเรื่องราวที่อบอุ่นและอบอุ่น
- - คลิกที่เนื้อหา - -
เรื่องราวที่อร่อยและอบอุ่นที่เชื่อมโยงข้าวและผู้คนที่ Chidori-tei ร้านจัดเลี้ยงและเบนโตะในเกียวโต
- - - - - - - -
เนื่องจากสูตรอาหารและเคล็ดลับการทำอาหารถูกเขียนขึ้นในนวนิยายฉันจึงต้องการฝึกฝน! ฉันต้องจดบันทึก!
"วันนี้เป็นวันที่มีคนทําข้าวเพื่อใครบางคนเท่านั้น" เมื่อทําข้าวให้จินตนาการถึงใครบางคนและทํามัน ความสนุกในการทําเพื่อครอบครัวและคนที่คุณรัก แน่นอนการรักษาด้วยตัวคุณเอง แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยม ~
ตอนของข้าวไข่เจียวที่ทำโดยพ่อของนัตสึกิซึ่งทำอาหารไม่เก่งนั้นดี.. สำหรับลูกสาวของเธอ นัตสึกิ ที่กำลังไปทัศนศึกษา พ่อของเธอขอสูตรอาหารจากแม่ที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลและทำมันขึ้นมา จริงๆ แล้วไม่ใช่ข้าวไข่เจียวแสนอร่อย ฉันรู้ส ึกรักข้าวทุกรสชาติที่คุณทำเพื่อตัวเอง☺️
ไม่เพียง แต่ข้าวอร่อย แต่ยังมีการวาดความสัมพันธ์ของมนุษย์และรูปแบบความรักและมันเป็นเรื่องราวที่มีมนุษยธรรม !! ดูเหมือนว่าความต่อเนื่องจะออกมาในหนังสือหลายเล่มดังนั้นฉันต้องการอ่านอีกครั้ง! ฉันอยากรู้เกี่ยวกับความต่อเนื่อง😌
ในตอนต้นของเรื่องเมื่อฉันอ่านคำว่า "ถ้าคุณต้องการบรรลุบางสิ่งให้ทำบันทึกแม้ว่าคุณต้องการที่จะโยนมันออกไปตรงกลางถ้าคุณมองย้อนกลับไปที่บันทึกคุณสามารถมั่นใจได้ว่าคุณทำงานหนักมากและเป็นการสิ้นเปลืองที่จะทรยศตัวเองที่ทำงานหนักมาก" ฉันคิดว่าเป็นเช่นนั้นอีกครั้ง
เหตุผลที่ฉันเริ่มบันทึกหนังสือบน Instagram คือเมื่อครูของฉันบอกให้ฉันพัฒนาคำศัพท์ภาษาแม่ของฉันก่อนเพื่อพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษของฉันในขณะที ่เรียนต่างประเทศ🤭จะเป็นเวลา 5 ปีตั้งแต่ฉันเริ่มบันทึกในเดือนเมษายนเพื่อผลักดันหลังของฉันเมื่อฉัน ไม่เก่งในการอ่าน! ขอบคุณบันทึกการอ่านนี้ฉันสามารถทำงานเป็นนักเขียนคำโฆษณาและเขียนบทความ ~ ฉันคิดว่ามันช่วยฉันได้อย่างต่อเนื่อง ฉันต้องขอบคุณตัวเองสำหรับการเริ่มอ่าน (เรื่องส่วนตัวขอโทษ)
หนังสือเล่มนี้แนะนำสำหรับผู้ที่ชอบเรื่องราวที่ทำให้หัวใจอบอุ่น📚
検索で「おしゃれ 京都 仕出し 弁当」って出てくると、私はいつも“見た目が映えるお弁当”を想像しがちなんですが、『ちどり亭にようこそ』を読んでからは、おしゃれって「包み方」や「盛り付け」だけじゃなくて、“誰のために作られたか”まで含めた空気感なんだな…と思うようになりました。京都の仕出し弁当屋「ちどり亭」で繰り広げられる物語は、まさにその感覚にぴったりで、読み終わったあとにお弁当の見え方が少し変わります。 個人的に、京都の仕出し弁当が「おしゃれ」に感じるポイントって3つあると思っていて、①季節感（春は筍、秋はきのこ…みたいな“旬”の入れ方）②余白（ぎゅうぎゅうに詰めるより、彩りの配置がきれい）③包装（掛け紙や紐、箱の質感）です。小説の“装丁が美味しそうで手に取った”という感覚ともつながるんですが、外側のデザインが整ってると、中のご飯まで丁寧に見えるんですよね。仕出し弁当って「きちんと感」が出る分、ちょっと特別な日にも合うし、京都っぽい上品さも乗ってくる。 それと、この作品の好きなところは「料理のコツ」やレシピのヒントがちょいちょい挟まるところ。読みながら“メモしたい”ってなるの、分かります。実際に自分が真似するなら、いきなり凝ったおかずを増やすより、卵焼き・煮物・和え物みたいな定番を「味の方向性」だけ変えるのが続きやすいと思いました。例えば卵焼きを、甘め→だし強めにするだけで一気に京都の仕出し感が出たりします。 あと、作中の「今日はあちこちで、誰かが誰かのためだけにご飯を作っている一日だ。」という言葉。これを読んだあとだと、お弁当の“おしゃれさ”って、結局はその背景のやさしさが滲み出たものなんだなと腑に落ちました。菜月のお父さんのオムライスの話みたいに、たとえ味が完璧じゃなくても、自分のために作られたご飯って、それだけでちゃんとご馳走なんですよね。 もし「京都の仕出し弁当ってどんな感じ？」と気になってこの本にたどり着いた人がいたら、私は“お腹が空く”というより“心がほどける”読後感を推したいです。読後に、自分のためのお弁当でもいいから、ちょっと丁寧に詰めてみたくなる。そんな一冊でした。
