จุดเริ่มต้น ของจุดสิ้นสุด
นั่งมองนาฬิกายังเดินไปทุกวัน
รู้ดีว่ามันไม่เคยหยุดรอใคร
ได้แต่ปล่อยเวลาผ่านไปช้าๆ
พร้อมคำรักที่ค่อยๆ เลือนไป
ตาเราได้แต่มองจ้องกัน
หลายคำนั้นไม่อาจเอื้อนเอ่ย
หลากความในใจที่ไม่อาจเผย
รอยยิ้มเจ้าเอยมีเงาความเสียใจ
ไม่ต้องถามว่าเป็นอะไร
เรารู้ดีในใจว่าวันนี้… มันเหลือเวลาไม่เท่าไรแล้ว
เรานั้นไม่ได้ไม่รักกัน
แค่มักมี เหตุผลคอยกดดัน
ให้รักเราไม่อาจไปถึงฝั่งฝัน
และรู้ดีว่าในสักวัน..มันต้องเจ็บกว่านี้
นี่คือ...
จุดเริ่มต้นของจุดสิ้นสุด
คบกันแม้รู้ว่าจบยังไง
แกล้งเป็นไม่เห็นรอยร้าวในใจ
แค่ยื้อเวลาก่อนเสียเธอไป
นี่คือ....
ความรักที่ตอนจบไม่สวย
รักป่วยๆไม่มีทางรักษา
รู้ดีปลายทางคือการจากลา
แต่วันนี้… ยังไม่อยากยอมแพ้
เราเรียกกันที่รักเหมือนเคย
ทั้งที่ใจเราไม่มั่นคงเลย
ต้องทำเป็นเฉยเมยไม่สนใจ
กับเฉลยในตอนจบที่เราต่างรู้
เราเดินต่อไปเพียงเพื่อรอจบ
ทรมาณเพราะคบเพียงเพื่อลาจาก
ให้ปล่อยตอนนี้ใจยังไม่กล้า
อยากให้เวลาเดินไปช้าๆ...กว่านี้จะได้ไหม
นี่คือ...
จุดเริ่มต้นของจุดสิ้นสุด
คบกันแม้รู้ว่าจบยังไง
แกล้งเป็นไม่เห็นรอยร้ าวในใจ
แค่ยื้อเวลาก่อนเสียเธอไป
นี่คือ....
ความรักที่ตอนจบไม่สวย
รักป่วยๆไม่มีทางรักษา
รู้ดีปลายทางคือการจากลา
แต่วันนี้… ยังไม่อยากยอมแพ้
ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ
ขอให้จำไว้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยพยายาม
ไม่ใช่เพราะไม่รัก
แต่เพราะรัก… เลยยอมทรมาน
นี่คือ.....
จุดเริ่มต้นของจุดสิ้นสุด
รักกันแม้รู้ว่าไม่มีทาง
คบกันเพียงเพื่อยื้อเวลา
ก่อนทุกอย่างจะพังทลาย
นี่คือ....
ความรักที่ตอนจบไม่สวย
รักป่วยๆไม่มีทางรักษา
รู้ดีปลายทางคือการจากลา
แต่วันนี้… ยังไม่อยากยอมแพ้
ไม่มีใครผิด ไม่มีใครร้าย
มีแค่สองคนที่ฝืนชะตา
แม้เป็นเพียงรักที่ยื้อเวลา
ขอให้จดจำช่วงเวลาล้ำค่า...นี้เอาไว้
จากประสบการณ์ส่วนตัวของหลายคน การเผชิญกับความรักที่รู้ล่วงหน้าว่าจะต้องจบลงเป็นสิ่งที่ทำใจได้ยากอย่างที่สุด เหมือนกับบทกวีที่เล่าถึงจุดเริ่มต้นของจุดสิ้นสุดนี้ ความรู้สึกระหว่างทางที่ยังคงผูกพัน ไม่ว่าจะเป็นคำพูดที่ไม่อาจเผย หรือรอยยิ้มที่ซ่อนความเสียใจเอาไว้เป็นเรื่องลึกซึ้งที่หลายคนเคยสัมผัสมาก่อน ความรักที่ป่วยและไม่สามารถรักษาได้นั้น บ่อยครั้งเกิดจากเหตุผลและปัจจัยภายนอกที่มากดดัน ทำให้แม้ใจยังอยากรัก แต่ทางเดินของความสัมพันธ์กลับไม่มีทางไปถึงฝั่งฝันเหมือนที่หวังไว้ การเดินหน้าต่อไปเพียงเพื่อรอยื้อเวลาเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกทรมานและเหนื่อยล้า แต่อีกด้านหนึ่งก็คือความกลัวที่จะปล่อยมือและต้องเผชิญกับความเจ็บปวดแห่งการจากลา สิ่งที่สำคัญอย่างหนึ่งคือการเข้าใจว่าไม่มีใครผิดหรือใครถูกในเรื่องของหัวใจ มีเพียงสองคนที่ต่างพยายามฝืนชะตาชีวิตของตัวเอง ในช่วงเวลานั้น การรักษาความสัมพันธ์ไม่ว่าจะด้วยความพยายาม หรือเพียงการยื้อเวลา ก็ล้วนมีคุณค่าและความหมายที่ควรจดจำไว้เสมอ บทกวีนี้จึงเหมือนกระจกที่สะท้อนสภาพของความรักในยุคนี้ ที่แม้จะเจ็บปวดและไม่สมบูรณ์แบบ แต่ยังมีความหวังและไม่ยอมแพ้ในวันนี้ ซึ่งทำให้เรามีโอกาสได้เรียนรู้และเข้าใจคุณค่าของความรัก และเตรียมใจรับมือกับทุกจุดจบที่อาจต้องพบเจอในอนาคต หากใครกำลังเผชิญหน้ากับความรักที่ไม่สมหวัง การใช้เวลาคลี่คลายความรู้สึกอย่างช้าๆ ตามที่บทกวีเรียกหา อาจช่วยให้ใจเราค่อยๆ รู้สึกดีขึ้น และยังสามารถจำช่วงเวลาที่ดีแม้จะสั้นไว้เป็นเครื่องเตือนใจในเส้นทางหัวใจต่อไป
