เช้านี้น้องใจทำกาแฟหกค่ะ ไม่ได้หกเยอะด้วยนะ แค่ตรงขอบแก้วไหลลงมาเปื้อนโต๊ะนิดเดียว แต่คำแรกที่พูดกับตัวเองคือ “ทำไมซุ่มซ่ามจัง” ตอนเช็ดโต๊ะก็ไม่ได้คิดอะไรค่ะ จนอยู่ดี ๆ รู้สึกขำขึ้นมานิดหนึ่ง กาแฟหกแค่นี้ ทำไมต้องมีคนโดนดุด้วย แล้วคนนั้นดันเป็นเราเอง 😅 พอดีช่วงนี้กำลังอ่านงานวิจัยเ

มีช่วงหนึ่งน้องใจตอบคำถามว่า “ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง” ด้วยคำว่า “ก็ดีนะ” งานก็ยังทำ ประชุมก็เข้า ข้อความก็ยังตอบ นัดกับใครไว้ก็ยังไป ดูแล้วก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่พอกลับถึงบ้านกลับไม่ค่อยอยากคุยกับใคร บางวันแค่มีข้อความเด้งขึ้นมาอีกหนึ่งข้อความก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อนเรื่องแค่นี

เมื่อวานน้องใจขับรถกลับบ้านแล้วเห็นท้องฟ้าหลังฝนตกค่ะ จริงๆ ก็เป็นท้องฟ้าที่เห็นอยู่ทุกวันนี่แหละ แต่วันนั้นแสงตรงขอบเมฆสวยพอดี เลยมองอยู่นานกว่าปกติ ก่อนหน้านั้นยังคิดเรื่องงานอยู่เลย เรื่องนี้ยังไม่เสร็จ พรุ่งนี้ต้องทำอะไรต่อ มีอะไรที่ลืมหรือเปล่า แต่ช่วงที่มองท้องฟ้า เรื่องพวกนั้นเหมือ

บางวันที่อยากอยู่คนเดียว เราอาจไม่ได้กำลังหนีใคร เมื่อก่อนเวลารู้สึกว่าไม่อยากคุยกับใคร ฉันมักสงสัยตัวเอง เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมวันนี้ไม่อยากเจอคน หรือเราเริ่มเก็บตัวเกินไปแล้ว แต่พอโตขึ้น ฉันเริ่มสังเกตว่า มีการอยู่คนเดียวอีกแบบหนึ่ง กลับถึงบ้านแล้วไม่เปิดทีวีทันที นั่งกินข้าวเงียบๆ

เราอาจไม่ได้ต้องการแค่ “ที่ของเรา” แต่อยากมี “พื้นที่ของเรา” ด้วย มีช่วงหนึ่งที่ฉันคิดว่า ถ้าชีวิตมั่นคงพอ เราน่าจะรู้สึกปลอดภัย มีบ้าน มีงาน มีคนที่รัก มีที่ที่รู้ว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่ง ทั้งหมดนั้นสำคัญนะ มันทำให้เรารู้ว่า อย่างน้อยชีวิตมีบางอย่างที่ยังอยู่ตรงเดิม แต่พอโตขึ้น ฉัน

วันที่พูดดีกับตัวเองไม่ไหว ลองทำดีกับตัวเองก่อน มีบางวันที่คำว่า “ใจดีกับตัวเองหน่อย” ฟังดูง่ายกว่าทำมาก เรารู้ว่าควรหยุดตำหนิตัวเอง รู้ว่าควรพูดกับตัวเองเหมือนที่พูดกับเพื่อน แต่ในหัวก็ยังคิดว่า “ทำไมแค่นี้ยังทำไม่ได้” “น่าจะทำได้ดีกว่านี้สิ” ฉันไปเจองานวิจัยหนึ่งที่น่าสนใจ เขาแบ่

ถ้าให้เขียนสิ่งที่ขอบคุณวันนี้ คุณจะเขียนอะไร เมื่อก่อนฉันคิดว่า gratitude journal ต้องเขียนเรื่องดี ๆ ที่เกิดขึ้นในวันนั้น งานเสร็จ มีคนชม ได้กินของอร่อย หรือมีอะไรเป็นไปอย่างที่หวัง แต่พอเห็นงานวิจัยใหม่ที่วิเคราะห์สิ่งที่คนเกือบสองหมื่นคนเขียนลงใน gratitude list ฉันกลับสนใจอีกเรื่อง