2 Chiang Rai Temple Contemporary Buddhist Art
- The Turquoise Temple, originally just an old temple, was so dilapidated that in 1997 it was restored by Master Chulimchai Voritpivot, a national artist in the visual arts, redesigned it, took 13 years to complete, and it was further restored, and it was characterized by a pure white rectory, so that it was called "White Temple."
- Rong Tiger Dancing Temple was originally an abandoned temple, built over 80-100 years, restored by Chiang Rai folk artist Buddha Kab Kaew, a disciple of Master Chulimchai, who had the opportunity to build Rong Khun Temple to be called a Khun Khun Khun Khun Khun. It started construction in 2005, took 11 years to build. The highlight is that it is used as a blue tone with gold to distinguish the temple as a bright sky. It is a distinctive contemporary Buddhist art.
# Travel # Travel # Travel with lemon8 # Guided travel # Where are you going? # Travel to Chiang Rai
ถ้าใครเสิร์ชคำว่า “ทิพยานสู่พุทธภูมิ” แล้วอยากได้ฟีลเดินชมศิลปะที่เล่าเรื่องธรรมะผ่านภาพและสถาปัตยกรรม เราว่าคู่ “วัดร่องขุ่น + วัดร่องเสือเต้น” ในเชียงรายตอบโจทย์มาก เพราะทั้งสองที่พาเราไล่อารมณ์จาก “โลก-กิเลส-การตื่นรู้” ไปสู่ความสงบแบบค่อยเป็นค่อยไป ทริปของเราชอบเริ่มที่วัดร่องขุ่นก่อน (White Temple) เพราะโทนขาวบริสุทธิ์ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่พื้นที่ที่ตั้งใจชวนให้วางความฟุ้งซ่าน จุดที่ห้ามพลาดคือสะพานทางเข้าที่หลายคนยืนถ่ายรูปกันยาว ๆ และโซนประติมากรรม “มือที่ยื่นออกมาจากนรก” ซึ่งเป็นซิกเนเจอร์มาก มองเผิน ๆ อาจดูแรง แต่พอดูดี ๆ มันเหมือนเตือนเรื่องความยึดติด ความอยาก และการดิ้นรนของจิตใจ—เข้ากับคีย์เวิร์ดทิพยานฯ ที่เหมือนชวนเรามองลึกกว่าความสวยงามภายนอก อีกมุมที่เราชอบคือภาพอุโบสถสีขาวสะท้อนผืนน้ำ ถ้าวันไหนฟ้าเปิด แดดลงพอดี จะยิ่งเห็นรายละเอียดลวดลายวิจิตรชัดมาก เดินไปอีกหน่อยจะมีองค์ประกอบสีเงิน/โลหะให้ถ่ายรูปสวย ๆ ด้วย (เราแนะนำถ่ายแบบเผื่อพื้นที่ท้องฟ้า จะได้อารมณ์ “ขาว-ใส-โปร่ง”) จากนั้นค่อยขยับไปวัดร่องเสือเต้น (Blue Temple) ที่เปลี่ยนโหมดแบบชัดเจน: โทนน้ำเงินตัดทองทั้งวิหารและลวดลาย ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ใต้ท้องฟ้าสดใสตามคอนเซ็ปต์ จุดที่ตะลึงจริง ๆ คือภายในวิหาร—เพดานและผนังลายแน่นแต่ไม่อึดอัด และมีพระพุทธรูปสีขาวองค์ใหญ่เป็นจุดรวมสายตา เราชอบยืนเงยดูเพดานสักพัก มันให้ความรู้สึก “ถูกยกระดับสายตาและใจ” แบบเงียบ ๆ ทิปเล็ก ๆ จากประสบการณ์เรา: ถ้าอยากได้รูปสวยและเดินสบาย ให้ไปเช้าหน่อย แสงจะนุ่ม คนไม่แน่น และถ่ายสี “ขาว” กับ “น้ำเงิน-ทอง” ออกมาชัดกว่า นอกจากนี้แต่งกายสุภาพไว้ก่อน (ทั้งสองวัดค่อนข้างมีนักท่องเที่ยวเยอะ) แล้วเผื่อเวลาให้ตัวเองได้ “ดู” ไม่ใช่แค่ “ถ่าย” เพราะพอเราค่อย ๆ สังเกตสัญลักษณ์ รายละเอียดพญานาค งานปั้น และบรรยากาศเงียบในวิหาร จะยิ่งเข้าใจอารมณ์ทริปแนวทิพยานสู่พุทธภูมิได้มากขึ้น สรุปสำหรับเรา: วัดร่องขุ่นเหมือนบทนำที่เตือนเรื่องกิเลสและการก้าวข้าม ส่วนวัดร่องเสือเต้นเหมือนบทต่อที่พาใจไปสู่ความสว่าง สงบ และศรัทธา ใครมาเชียงรายแล้วอยากได้ทั้งรูปสวยและความหมายดี ๆ แนะนำเก็บคู่นี้ให้ครบเลย
