บางทีคำว่า “เอาอีก” ที่เคยพูดอย่างตื่นเต้น มันอาจไม่ได้หายไปไหน แค่ถูกความเหนื่อยกลบไว้เฉยๆ เราเคยมีช่วงที่รู้สึกว่า “มันไม่ไปโลกเลย” เหมือนทุกอย่างตันๆ ทำอะไรก็ไม่สนุก แม้เป็นสิ่งที่ชอบมากๆ ก็กลับ “เฉยๆ” จนเริ่มโทษตัวเองว่าเราเปลี่ยนไปหรือเปล่า เราเลยลองตั้งคำถามง่ายๆ กับตัวเองว่า จริงๆ แล้วเราอยากเอาอีก “เพราะยังรักอยู่” หรือ “เพราะเคยทำได้เลยต้องทำต่อ” ถ้าคำตอบคืออย่างหลัง อันนี้มักเป็นสัญญาณว่าร่างกายกับใจขอพัก ไม่ใช่เราไม่เก่ง หรือไม่รักสิ่งนั้นแล้ว วิธีที่ช่วยเราได้ในวันที่เหนื่อยสุดๆ คือ “ลดความยาวของงาน แต่ไม่ตัดความสุขทิ้ง” เช่น ถ้าเคยทำอะไรเต็มรูปแบบ ก็ลองทำเวอร์ชันเล็กๆ แค่ 10 นาที หรือทำแค่ขั้นตอนที่เราชอบที่สุดก่อน เหมือนบอกตัวเองว่า เอาอีกได้…แต่เอาอีกแบบไม่ฝืน อีกอย่างที่เวิร์กคือแยก “เหนื่อยกาย” กับ “เหนื่อยใจ” ให้ชัด ถ้าเหนื่อยกาย: นอนให้พอ กินน้ำ ออกไปโดนแดดสั้นๆ แล้วค่อยกลับมา ถ้าเหนื่อยใจ: ลองเขียนระบาย 5 บรรทัดว่าอะไรทำให้หนัก แล้วเลือกแก้แค่ 1 เรื่องพอ ไม่ต้องแก้ทั้งชีวิตในวันเดียว เรายังชอบใช้กติกาเล็กๆ ว่า ถ้าทำแล้วเริ่มอึดอัดให้หยุดก่อน 1 วันโดยไม่รู้สึกผิด เพราะบางที “กับสักวันเราจะรู้สึกเฉยๆ กับสิ่งที่ชอบมากๆ เพียงเพราะว่าเหนื่อยแล้ว” มันเป็นเรื่องปกติของมนุษย์ ไม่ได้แปลว่าสิ่งนั้นไม่สำคัญ สุดท้าย ถ้าวันไหนใจเริ่มกระซิบว่าอยากกลับไป “เอาอีก” ให้กลับไปแบบอ่อนโยนกับตัวเอง เลือกทำในจังหวะที่ไหว และให้เครดิตตัวเองทุกครั้งที่ยังพยายาม แม้จะทำได้แค่นิดเดียวก็ถือว่าเก่งมากแล้ว