เพื่อนที่เคยสนิท เพราะอะไรกันนะ วันนี้ถึงไม่สนิทแล้ว
หลายคนคงเคยมีเพื่อนสนิทที่อยู่ในทุกเพศทุกวัย ในทุก ๆ การเติบโต แต่พอเริ่มโตขึ้น เพื่อนกับน้อยลง เพื่อนที่เคยสนิทมาก ๆ ในตอนนี้กลับไม่สนิทแล้ว
มีความสงสัยมาก ๆ ว่าทำไมกันนะ ถึงเลิกสนิทกัน แบบอยู่ดี ๆ ก็ต่างคนต่างหายกันไปเลย ไม่ได้ติดต่อกัน ไม่ได้โทร ไม่ได้เจอ ไม่ได้ไลน์หากัน ความสนิทมันก็ค่อย ๆ เลือนหายไป
ที่เราคิดคือมีสองประเด็น หายกันไปแต่พอเจอกันยังสนิทกันเหมือนเดิม กับ หายไปแบบไม่ได้คุยหรือติดต่อกันเลย
เราก็เคยมีเพื่อนสนิท ที่อยู่ดี ๆ ก็หายไป ไม่ได้ติดต่อกัน ไม่ได้คุยกัน สุดท้ายก็แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตัวเอง
แต่เพื่อนบางคนก็มาในรูปแบบที่ทำให้เจ็บใจคือ หลอกใช้ให้เราช่วยเหลือ แต่พอเค้าได้รับความช่วยเหลือแล้วเค้าก็หายไป เราเคยมีประสบการณ์นั้นรู้สึกแบบเจ็บใจมาก ๆ
พอโตขึ้นเราจะเริ่มเห็นชัดว่า “ความสนิท” ไม่ได้หายไปเพราะใครผิดเสมอ บางทีมันแค่เป็นผลของช่วงวัยที่เปลี่ยนไป ชีวิตคนละจังหวะ งาน-เรียน-ครอบครัวทำให้เวลาชนกันยากขึ้น จากที่เคยทักไลน์ทุกวัน กลายเป็นเงียบไปทีละนิด แล้วอยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเพื่อนเปลี่ยนไป ทั้งที่จริง ๆ เราเองก็เปลี่ยนเหมือนกัน สิ่งที่เราลองสังเกตเวลาเพื่อนสนิทเริ่มไม่สนิทแล้ว จะมี “สัญญาณเล็ก ๆ” เช่น คุยกันแล้วไม่อินเหมือนเดิม คำตอบเริ่มสั้น/หายบ่อย นัดแล้วเลื่อนซ้ำ ๆ หรือเจอกันแต่คุยได้แค่เรื่องเดิม ๆ ไม่กล้าเล่าเรื่องสำคัญ เพราะกลัวถูกตัดสิน บางคู่เป็นแบบ “หายไปแต่พอเจอยังสนิทเหมือนเดิม” อันนี้เรามองว่าเป็นความสนิทที่โตขึ้น คือไม่ได้ติดกันตลอด แต่ยังมีความหวังดีอยู่ อีกแบบที่เจ็บกว่า คือเพื่อนที่ไม่จริงใจ หรือความสัมพันธ์ที่เริ่มเอียงไปทาง “เราให้มากกว่า” เช่น ทักมาทีไรมีเรื่องให้ช่วยตลอด ขอคำปรึกษา ขอแรง ขอเงิน หรือขอให้เป็นที่ระบาย แต่พอเราเดือดร้อนกลับหายเงียบ แบบนี้เราเคยเจอเหมือนกัน มันทำให้ตั้งคำถามกับตัวเองว่าเราสนิทกับเขาจริงไหม หรือแค่เราถูกมองว่าเป็น “คนที่พึ่งได้” ถ้าอยากเช็กแบบไม่ดราม่า เราใช้ 3 คำถามนี้ช่วยตัดสินใจ 1) เรารู้สึกสบายใจเวลาอยู่กับเขาไหม หรือเหนื่อย/ต้องพยายามตลอด 2) ความสัมพันธ์ยัง “ให้-รับ” พอ ๆ กันไหม อย่างน้อยต้องมีความใส่ใจตอบกลับ 3) ถ้าเราไม่เป็นฝ่ายเริ่ม เขายังทักมาไหม วิธีรับมือที่เราว่าพอช่วยได้ คือเริ่มจากทักไปแบบธรรมดา ไม่กดดัน เช่น “ช่วงนี้เป็นไงบ้าง เห็นหายไปเลย” แล้วดูท่าที ถ้าอีกฝ่ายยังอยากรักษา เขาจะพยายามต่อบทสนทนาเอง แต่ถ้าคุยแล้วรู้สึกว่าเขาเฉย ๆ หรือวนกลับมาเฉพาะตอนต้องการความช่วยเหลือ เราจะค่อย ๆ ตั้งขอบเขต เช่น ช่วยเท่าที่ไหว ตอบช้าลง หรือปฏิเสธให้เป็น สุดท้ายเราเรียนรู้ว่าเพื่อนสนิทแต่ละช่วงวัย (มัธยม-มหาลัย-ทำงาน) อาจมีหน้าที่ต่างกัน บางคนเป็น “เพื่อนร่วมทาง” ไม่ได้แปลว่าไม่รักกัน แค่ถึงเวลาที่ต้องแยกย้าย สิ่งที่ทำได้คือเก็บความทรงจำดี ๆ ไว้ และเปิดพื้นที่ให้คนที่จริงใจเข้ามาแทน ความสนิทที่ดีควรทำให้เราอุ่นใจ ไม่ใช่ทำให้เราเจ็บใจซ้ำ ๆ
ที่เคยสนิท แต่ไม่สนิท อาจจะเป็นเพราะช่วงเวลาที่ห่างกันไปอยู่คนละที่ เรียนคนละที่ เรียนจบ ต่างแยกย้ายทำงาน ก็ต่างคนต่างใช้ชีวิตคนละสังคมกันค่ะ พอกลับมาเจอกันมันทำให้เรารู้สึกว่าไลฟ์สไตล์ต่างกัน ทั้งเรื่องในวงสนทนา หน้าที่การงานก็ส่วนนึง แนวความคิด เปลี่ ยนไปหมด ความที่เคยคิดว่าสนิทกัน จึงกลายเป็นไม่สนิทเหมือนเดิมค่ะ