คนที่ใช่ไม่ต้องพยายามจริงไหม??

คำว่า “คนที่ใช่ไม่ต้องพยายาม” สำหรับเราไม่ได้แปลว่า “ไม่ต้องทำอะไรเลย” หรือปล่อยความสัมพันธ์ไหลไปเองแบบไม่ดูแลนะ แต่แปลว่า “ความพยายามมันไม่ฝืน” มากกว่า คือยังต้องใส่ใจ ยังต้องสื่อสาร ยังต้องปรับตัวบ้างเหมือนกัน เพียงแค่ปรับแล้วไม่รู้สึกหมดแรง ไม่รู้สึกว่าเราเป็นฝ่ายวิ่งตามอยู่คนเดียว จากที่เราเคยเจอความสัมพันธ์หนึ่ง ตอนนั้นรู้สึกว่าอะไรก็ยากไปหมดจริง ๆ ตั้งแต่เรื่องเวลา เรื่องกินอยู่ ไปจนถึงการคุยกันเรื่องเล็ก ๆ ยังกลายเป็นประเด็น ต้องเดาอารมณ์ ต้องระวังคำพูดตลอดเวลา สุดท้ายเหนื่อยแบบสะสม พอถึงจุดหนึ่งมันเริ่มมีคำถามในใจว่า “ทำไมความรักถึงทำให้เราเครียดขนาดนี้” แล้วพอได้คุยกับคนอีกแบบหนึ่ง เราเห็นภาพชัดเลยว่า บางความสัมพันธ์มันราบรื่นกว่าเพราะพื้นฐานเข้ากันได้ และมีความตั้งใจเท่ากันทั้งสองฝ่าย สัญญาณที่เราว่า “ใช่” ในความหมายของไม่ต้องฝืน มักจะเป็นประมาณนี้ - คุยกันแล้วสบายใจ ไม่ต้องพยายามเป็นคนอีกคนเพื่อให้เขารัก - มีปัญหาแล้วคุยกันได้ ไม่ใช่เงียบหาย/ประชด/ให้เราเดา - ใส่ใจแบบพอดี ๆ ทั้งคู่ ไม่ใช่เราเป็นคนเริ่มตลอด หรือขอโทษตลอด - จังหวะชีวิตไปทางเดียวกันพอสมควร (เรื่องเวลา งาน ครอบครัว ไลฟ์สไตล์) เลยไม่ต้อง “แก้” กันตลอด แต่ก็มีอีกมุมที่อยากชวนคิด: ถ้าเราเชื่อประโยคนี้แบบสุดโต่ง เราอาจเผลอทิ้งความสัมพันธ์ดี ๆ เพราะคิดว่า “ถ้าใช่ต้องง่าย 100%” ทั้งที่ความจริงความรักที่ดีมักมีการพยายามอยู่เสมอ แค่เป็นความพยายามที่ปลอดภัย เช่น พยายามฟังให้มากขึ้น พยายามพูดตรง ๆ แบบไม่ทำร้ายกัน พยายามจัดเวลาให้กัน เวลาสงสัยว่าเรากำลัง “พยายามแบบฝืน” หรือ “พยายามแบบดูแล” เราชอบถามตัวเอง 3 ข้อนี้ 1) เรารู้สึกเป็นตัวเองได้แค่ไหนเวลาอยู่กับเขา? 2) ปัญหาที่เกิดขึ้น แก้ด้วยกัน หรือเราหอบอยู่คนเดียว? 3) หลังคุยกัน/เจอกัน เรามีพลังขึ้นหรือหมดแรงลงเรื่อย ๆ? สุดท้ายสำหรับเรา “คนที่ใช่ไม่ต้องพยายามจริงไหม” คำตอบคือ ต้องพยายามเหมือนกัน แต่ไม่ควรต้องเหนื่อยจนรู้สึกด้อยค่า ไม่ควรต้องพยายามเพื่อให้เขาเลือกเราในทุกวัน ถ้ามันใช่จริง ความสัมพันธ์จะมีความเบา สบาย และเท่ากันมากพอที่จะเดินไปด้วยกันได้