"From a good person to a quiet person... has anyone ever been like this?"
In the old days, when at work, we were talking a lot (like friends told to be quiet, there are)
Because the team there is the same age, talking all day, what's the mount, what's the fun?
But when the new office was moved, it became so quiet that the team teased, "I can't hear us today."
In fact, we're still the same people, just don't know what to say to anyone, or sometimes we're afraid to say nothing to a gang, not to anyone. 🤐
I don't know if it's because we changed or because the environment changed...
❓ what about you? Ever? From a good person to a confused silence.
📍 share your experience of why? How to adapt?
# Talk constantly # Don't be a good person who can't talk # Relationship narrative # Relationship narrative
เราเคยเป็นเหมือนกันเลย จากคนที่พูดเยอะ พูดมาก (แบบในทีมเก่าคือเมาท์ได้ทั้งวัน) พอย้ายงานปุ๊บ…อยู่ดีๆ ก็เงียบลงแบบแปลกใจตัวเอง ไม่ใช่ว่าเราไม่เป็นมิตรนะ แต่เป็น “เงียบเพราะยังจับจังหวะไม่ถูก” มากกว่า สิ่งที่สังเกตว่าทำให้เรากลายเป็นคนเงียบหลังย้ายที่ทำงานใหม่ มีหลายอย่างมาก เช่น 1) วัฒนธรรมทีมไม่เหมือนเดิม: บางที่จริงจัง เงียบ ทำงานเป็นหลัก พูดเล่นน้อย เราเลยไม่กล้าแทรก 2) อายุ/บทบาทต่างกัน: ทีมใหม่อาจมีพี่ๆ เยอะ หรือทุกคนมีตำแหน่งชัด เราเลยเผลอเกร็ง กลัวพูดผิด 3) ยังไม่รู้ “เรื่องที่คุยแล้วปลอดภัย”: ตอนยังใหม่ เราไม่รู้ว่าเขาชอบคุยอะไร แซวได้แค่ไหน เลยเลือกเงียบไว้ก่อน 4) พลังงานสังคมหมดไว: ช่วงปรับตัวงานใหม่ใช้พลังเยอะมาก พอหมดแรงก็ไม่อยากพูดโดยอัตโนมัติ วิธีที่ช่วยให้เราค่อยๆ กลับมาคุยได้ (แบบไม่ฝืน) คือ - เริ่มจาก 1 ต่อ 1 ก่อน: เราเลือกชวนคุยคนที่ดูใจดีสุดก่อน เช่น ถามเรื่องงาน ถามขั้นตอน ขอคำแนะนำ พอสนิททีละคนมันง่ายกว่าคุยทั้งกลุ่ม - ใช้ “คำถามปลายเปิด” ที่ไม่เสี่ยง: เช่น “ปกติทีมนี้ประชุมกันประมาณกี่โมงคะ/ครับ”, “ช่วงนี้งานพีคไหม” หรือ “เที่ยงนี้กินอะไรกัน” ฟังดูเล็กๆ แต่ทำให้มีบทสนทนาต่อได้ - ฟังให้เยอะแล้วจับคีย์เวิร์ด: ช่วงแรกเราเน้นฟังว่าเขาคุยเรื่องอะไรบ่อย (ซีรีส์ ร้านข้าว เหตุการณ์ในออฟฟิศ) แล้วค่อยแทรกทีละนิด เช่น “อ๋อ เคยได้ยินร้านนี้เหมือนกัน” - เตรียมประโยคสั้นๆ ไว้กันเดดแอร์: เรามีประโยคเซฟๆ เช่น “จริงเหรอ”, “โห น่าลอง”, “ขอพิกัดหน่อย” ช่วยให้ไม่ต้องคิดเยอะ - ให้เวลาตัวเอง: บางคนใช้เวลา 1-3 เดือนกว่าจะเข้าที่ ถ้ายังทำงานได้ดีและค่อยๆ ทักทาย นั่นก็ถือว่ากำลังปรับตัวแล้ว สุดท้ายเราได้ข้อสรุปว่า “เราไม่ได้เปลี่ยนเป็นคนไม่คุย” แต่แค่กำลังอ่านบรรยากาศและหาที่ทางของตัวเองอยู่ ถ้าตอนนี้คุณกำลังเป็นจากคนพูดมากกลายเป็นคนเงียบ ลองไม่โทษตัวเองนะ ค่อยๆ สร้างความคุ้นเคย เดี๋ยวเสียงหัวเราะเราจะกลับมาเองแบบธรรมชาติ
