👁️ 『ジョナスと贈り主』Jonas and the Giver 🤲
与える者。
ロイス・ラウリー
古い青少年文学は、題材の設定が「コミュニティ」であり、痛みや競争、愛などの深い感覚を持たず、できるだけ「秩序」と「平等」のある社会につながるというディストピア的なジャンルです。
「ここでの生活はとても秩序正しく、予測可能で、痛みがない。それが彼らが選んだものだ。」
秩序は「長老」と呼ばれる一群の人々によって支配されており、長老たちはコミュニティ内で誰が何をする義務があるかさえも支配しています(人々は自分自身の職業を選ぶことはできません)。。。 妊娠し出産する義務がある人々(この義務がない人々は自分自身の妊娠を禁止し、自分自身の子供を持つ)。。。 そして、生まれた赤ちゃんは、年長者が選んだ家族に しか送られません（子供たちは自分たちの本当の母親と一緒にいないでしょう）。
🤯---- 個人的なコメント---- 🤯
物語はユートピア的な物語のように始まりますが、最終的には誰もが無意識に支配されているディストピアであり、誰もが疑わない種類のものであり、美しい場所への旅として誰もが理解する暗い隠された「解放」がありますが、実際には。。。 😳🤯
最初はとても気持ちが良かったです。「同一性」のコンセプトは、誰もが平等であるということですが、読み続けると平等です!?こんな感じで平等ですか?これだけやった!?私の両親は私をいじめました+スーパーメガロックの卵。
そして、誰もが喜びと痛みを知覚する必要がない喜びを持っているようですが、コミュニティ全体の担い手である2人がいます!読んでいるとき、彼らは代わりに大声で叫びたいです。。。 残念ですが、代わりに非常に不快です。
これは楽しく、中毒性があり、奇妙なストーリーですが、ファンタジーの天才ではありません。。。 内容が簡単で、適度な重さで、ある程度重い内容の本を区切って読むことができます。
หลายคนเสิร์ชหา “The Giver / giver” แล้วสงสัยว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร และควรเริ่มอ่านยังไง ถ้าพูดแบบไม่สปอยล์แรง ๆ The Giver คือเรื่องของ “ชุมชน” ที่เลือกความสงบเรียบร้อยเหนือทุกอย่าง จนถึงขั้นควบคุมอาชีพ ครอบครัว การมีลูก และแม้แต่ภาษา/อารมณ์บางอย่างให้เป็นมาตรฐานเดียวกัน (Sameness) ตอนแรกฉันก็เผลอคิดเหมือนกันว่า เออ…ถ้าไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีการแข่งขัน ชีวิตน่าจะง่ายดี แต่ความรู้สึกมันค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นอึดอัด เพราะยิ่ง “เท่าเทียม” มากเท่าไร เสรีภาพกับความเป็นมนุษย์บางส่วนยิ่งถูกตัดออกไป สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้อ่านแล้วหน่วงคือแนวคิดว่า “ความทรงจำ” และ “ความรู้สึก” ไม่ได้หายไปไหน แค่มันถูกโยนภาระให้คนไม่กี่คนแบกรับแทนคนทั้งชุมชน ซึ่งทำให้เราเห็นความไม่แฟร์อีกรูปแบบหนึ่งแบบชัดมาก ๆ (ในใจนี่แบบ ทำไมต้องให้คนสองคนรับหนักอยู่ฝ่ายเดียว) จุดนี้เป็นเสน่ห์ของ Lois Lowry ที่เขียนให้เราเถียงกับตัวเองตลอดว่า สังคมที่ “ไร้ความเจ็บปวด” มันคุ้มกับราคาที่ต้องจ่ายไหม ถ้าอยากรู้ว่าเล่มนี้เหมาะกับใคร: เหมาะกับคนที่ชอบดิสโทเปียเชิงไอเดีย ไม่ได้พึ่งฉากแอ็กชันหรือแฟนตาซีหวือหวา ภาษาอ่านลื่น และพล็อตพาไปเรื่อย ๆ แบบชวนติดตาม ระดับความหนักสำหรับฉันคือ “กลาง ๆ แต่ค้างในใจ” เพราะมันทำให้เรากลับมามองคำอย่าง ความรัก ครอบครัว สีสัน ความทรงจำ ว่าจริง ๆ แล้วมันสำคัญแค่ไหน อีกอย่างที่หลายคนอาจสนใจคือ The Giver ได้รางวัล Newbery Medal (ปี 1994) และมีฉบับภาพยนตร์ด้วย ถ้าเคยเห็นโปสเตอร์ที่มีสโลแกนประมาณ “Search for truth, find freedom” โทนมันจะสื่อเส้นเรื่องเรื่องการตามหาความจริงและเสรีภาพประมาณนั้น แต่ถ้าจะให้แนะนำจากประสบการณ์ส่วนตัว ฉันว่าควร “อ่านหนังสือก่อนดูหนัง” เพราะอารมณ์อึดอัด-ตั้งคำถามมันค่อย ๆ ก่อตัวจากรายละเอียดเล็ก ๆ ในชุมชน ซึ่งหนังอาจย่อจนความรู้สึกบางชั้นหายไป ทริคเล็ก ๆ ตอนอ่าน: ลองสังเกตคำที่ชุมชนใช้บ่อย ๆ (เช่น กฎ ระเบียบ ความเหมาะสม หรือคำที่ทำให้ทุกอย่างดู “ปกติ”) แล้วถามตัวเองว่าคำพวกนี้กำลังปิดบังอะไรอยู่ โดยเฉพาะเรื่อง “release” ที่ตอนแรกเหมือนจะเป็นสิ่งดีงาม แต่พอเข้าใจความหมายจริง ๆ แล้วจะรู้สึกช็อกและมืดหม่นขึ้นทันที นี่แหละเหตุผลที่เล่มนี้ขึ้นหิ้งวรรณกรรมเยาวชนดิสโทเปียได้แบบสมชื่อ ถ้าคุณกำลังมองหาหนังสือที่อ่านไม่ยาก แต่ชวนคิดหนักหลังปิดเล่ม The Giver เป็นตัวเลือกที่ดีมาก และเป็นเล่มที่คุยต่อได้ยาวเรื่อง “ความเท่าเทียม” กับ “เสรีภาพ” เลย
