#คิดถึงตอนเด็ก
ตอนเด็กๆไม่มีถนนคอนกรีต ไม่มีบ้านที่เป็นตึกสูงๆอากาศบริสุทธิ์น้ำไม่ต้องซื้อกิน ผู้คนก็จิตใจดีมีเมตตา😍😍😍
พอโตขึ้นเราจะยิ่งเข้าใจคำว่า “คิดถึงตอนเด็ก” มากขึ้นจริงๆ ไม่ใช่แค่คิดถึงอายุที่น้อยกว่า แต่เป็นการคิดถึง “บรรยากาศ” ที่มันเรียบง่ายและสบายใจแบบที่หาได้ยากในวันนี้ ตอนนั้นแค่ตื่นเช้ามาเห็นท้องฟ้าสีส้มตอนพระอาทิตย์ขึ้นเหนือทุ่งหญ้า มีหมอกบางๆ คลุมอยู่ไกลๆ ต้นไม้ยืนเด่นเงียบๆ ก็รู้สึกว่าทั้งโลกสงบมาก เหมือนเวลามันเดินช้าลง เราไม่ต้องรีบ ไม่ต้องแข่งกับอะไร แค่ออกไปสูดอากาศก็สดชื่นแล้ว อีกอย่างที่ชัดมากคือ “น้ำไม่ต้องซื้อกิน” จำได้ว่าตอนเด็กๆ เวลาเหนื่อยจากการวิ่งเล่นก็แวะดื่มน้ำเย็นๆ ที่บ้าน หรือถ้ามีโอ่งน้ำก็ใช้ขันตักเอา ความสุขมันง่ายกว่านี้ไม่ได้เลย พอมาวันนี้จะดื่มน้ำทีหนึ่งยังต้องคิดเรื่องยี่ห้อ ความสะอาด ราคา หรือหาซื้อระหว่างทาง เรื่องถนนก็เหมือนกัน เมื่อก่อนยังไม่มีถนนคอนกรีตให้วิ่งสบายๆ แต่กลับรู้สึกใกล้ชิดกันมากกว่า เด็กๆ วิ่งเล่นกันแถวบ้าน เล่นกันแบบไม่ต้องมีของเล่นแพงๆ แค่พื้นที่โล่งๆ กับเพื่อนข้างบ้านก็พอแล้ว ความทรงจำวัยเด็กหลายภาพชัดมากเพราะมันมี “คน” อยู่ในนั้น ที่คิดถึงที่สุดคือความเมตตาของผู้คน สมัยนั้นเหมือนทุกบ้านรู้จักกัน ทักทายกันง่ายๆ แบ่งปันกันโดยไม่ต้องคิดเยอะ ใครมีอะไรก็เอามาฝากกัน ความรู้สึกอบอุ่นแบบนี้ทำให้คำว่า “บ้าน” มีความหมายมาก ถ้าคุณกำลังคิดถึงตอนเด็กเหมือนกัน ลองหยิบรูปเก่าๆ หรือถ่ายรูปท้องฟ้า/ทุ่งหญ้าในวันที่มีหมอก แล้วเขียนแคปชั่นสั้นๆ เก็บไว้ก็ได้ บางคนชอบแนว “คิดถึงเสมอ ไม่เจอก็รัก” เพราะมันไม่จำเป็นต้องเจาะจงคนเดียว แต่อาจหมายถึงช่วงเวลานั้น เพื่อนคนนั้น หรือความรู้สึกแบบนั้นที่เรายังรักอยู่เสมอ
