33 ปี กับสิ่งที่ตกตะกอนในใจ 🤍
สิ่งที่ได้เรียนรู้และตกตะกอนในช่วงอายุ 33 ปี คือ…
เราสามารถมีความสุขกับเรื่องเล็ก ๆ ได้ เพราะชีวิตมันสั้นมากจริง ๆ เราไม่รู้เลยว่าวันพรุ่งนี้จะยังมีเราอยู่ไหม และไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นกับเรา
อย่าโกรธใครนานเกินไป และจงให้อภัยให้เป็น เพราะการให้อภัยไม่ได้ทำเพื่อคนที่เราโกรธ แต่ทำเพื่อตัวเราเอง เพื่อให้ใจของเราได้วางสิ่ งที่หนักลงบ้าง
ตั้งใจใช้ชีวิตในทุกวัน ทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี และที่สำคัญ…รู้เท่าทันอารมณ์ของตัวเองให้เร็ว
การได้เรียนจิตวิทยา ทำให้เข้าใจว่า เรามีสิทธิ์ที่จะรู้สึกกับทุกอารมณ์จะเศร้า จะเสียใจ จะโกรธ หรือจะมีความสุข ก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเลย
เราไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเองให้เข้มแข็งตลอดเวลา
แค่รู้ว่า “ตอนนี้เรากำลังรู้สึกอะไร” และค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะจัดการกับความรู้สึกนั้นให้เป็น
ซื่อสัตย์กับอารมณ์ของตัวเอง
มีความสุขก็ยิ้ม
เสียใจก็ร้องไห้
โกรธก็ยอมรับว่าโกรธ แล้วค่อย ๆ ปล่อยวาง
เพราะสุดท้ายแล้ว…ชีวิตมันก็เท่านี้เอง
เราไม่จำเป็นต้องเก็บทุกอย่างไว้ในใจ เพียงเพราะกลัวว่าคนอื่นจะมองเราอย ่างไร
การได้เป็นตัวเองอย่างตรงไปตรงมา ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง และดูแลหัวใจตัวเองให้ดี
บางทีอาจเป็นหนึ่งในวิธีที่ดีที่สุด ที่จะทำให้เราไม่ต้องป่วยใจกับสิ่งที่ไม่จำเป็น
33 ปีที่ผ่านมา…อาจไม่ได้สอนให้เราเก่งที่สุด
แต่สอนให้เรา “เข้าใจชีวิต” และ “เข้าใจตัวเอง” มากขึ้น
อาจารย์เคยสอนเสมอว่า
“สิ่งใดเกิดขึ้น สิ่งนั้นล้วนดีเสมอ”
ไม่ว่าจะร้ายหรือดีสุดท้ายเดี๋ยวมันก็ผ่านไป
บางเรื่องอาจทิ้งความเจ็บปวดไว้
บางเรื่องอาจกลายเป็นความทรงจำที่ดี
แต่ทุกเรื่องล้วนทำให้เราได้เรียนรู้ และเติบโตขึ้นในแบบของมัน
ขอบคุณทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
ขอบคุณทุกคนที่ผ่านเข้ามา
และขอบคุณตัวเอง…ที่ยังเดินทางมาถึงวันนี้ 🤍
#lemon8ไดอารี่ #บทเรียนชีวิต #ข้อคิดดีๆ #เติบโตไปด้วยกัน #รักตัวเอง
เมื่ออายุก้าวเข้าสู่เลข 3 อย่าง 33 ปี จะเริ่มมองเห็นคุณค่าของชีวิตและบทเรียนที่ผ่านมาชัดเจนขึ้น หลายครั้งที่เรามักจะเผลอเอาใจไปจดจ่อกับสิ่งใหญ่โต จนลืมเติมเต็มความสุขจากเรื่องเล็ก ๆ รอบตัว ความสุขเล็ก ๆ เช่น การได้พูดคุยกับคนที่รัก มองเห็นธรรมชาติ หรือแม้แต่การพักผ่อนอย่างสงบ ล้วนสำคัญและทำให้ใจเรารู้สึกอบอุ่นขึ้น ช่วงเวลานี้ยังเรียนรู้ที่จะไม่โกรธนานเกินไป และเข้าใจว่า “การให้อภัย” ไม่ได้หมายความว่าเราทำเพื่อคนอื่น แต่คือการปลดปล่อยความเศร้าโศกและความเครียดออกจากใจตนเอง เพื่อให้ชีวิตเดินหน้าต่อไปได้อย่างเบาใจ นอกจากนี้ การเรียนรู้ด้านจิตวิทยาได้ช่วยให้ผมเข้าใจว่าไม่มีอารมณ์ไหนผิด ทุกความรู้สึกล้วนมีสิทธิ์แสดงออกและเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต เราไม่จำเป็นต้องบังคับตัวเองให้เข้มแข็งตลอดเวลา แต่ควรซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง ทั้งความสุข ความโกรธ หรือความเศร้า เมื่อยอมรับและจัดการกับอารมณ์เหล่านี้ได้อย่างเหมาะสม หัวใจจะรู้สึกสงบ และเต็มไปด้วยความสุขในแต่ละวัน การเป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริงและดูแลหัวใจ คือกุญแจสำคัญที่ช่วยให้เราไม่ต้องป่วยใจจากความกดดันในสังคม และกล้าที่จะใช้ชีวิตอย่างตรงไปตรงมา ไม่ต้องกลัวว่าคนอื่นจะมองอย่างไร เพราะท้ายที่สุดแล้ว ชีวิตที่มีคุณภาพคือชีวิตที่เราเข้าใจและเป็นตัวเราอย่างแท้จริง 33 ปีที่ผ่านมา อาจไม่ได้ทำให้เราสมบูรณ์หรือเก่งที่สุด แต่เป็นวัยที่ทำให้เราเข้าใจชีวิตและตัวเองมากขึ้น เข้าใจว่าในทุกความยากลำบาก และความสุขที่พบเจอ ล้วนเป็นบทเรียนที่ช่วยให้เราเติบโตอย่างมั่นคง พร้อมที่จะก้าวต่อไปในอนาคตอย่างมีสติและสุขใจ
