5 The truth that tears us...About family and important people.
Some lessons in life...We'll understand when it's too late.
Family has always been one of them.
May this post remind us to love those who are still there before some words...Will never have another chance to speak out.
บางวันฉันก็ย้อนคิดเหมือนกันว่า เราใช้เวลาไปกับการ “ยุ่ง” เก่งมาก แต่กลับลืมคนที่รอเราอยู่บ้าน พออ่าน/เขียนเรื่องแนวนี้ทีไร มันเหมือนโดนสะกิดว่า…ครอบครัวไม่ได้ต้องการของแพง เขาต้องการ “เรา” ในเวอร์ชันที่วางมือถือแล้วนั่งคุยกันจริง ๆ สิ่งที่ฉันพยายามทำให้เป็นนิสัย (เผื่อใครกำลังตามหาวิธีดูแลความสัมพันธ์แบบไม่ฝืน) 1) ถ่ายรูป/อัดคลิปสั้น ๆ กับพ่อแม่ไว้เรื่อย ๆ ไม่ต้องรอวันสำคัญ เพราะวันหนึ่งรูปพวกนี้จะกลายเป็นหลักฐานว่าเราเคยมีความสุขร่วมกันจริง ๆ 2) โทรหาคนที่บ้านให้บ่อยขึ้น แค่ 3 นาทีถามว่า “กินข้าวยัง” “วันนี้เป็นยังไง” ก็มีค่ามากแล้ว บางทีพ่อแม่ไม่ได้อยากได้คำแนะนำ แค่อยากได้เสียงเรานี่แหละ 3) นัด “มื้อข้าวพร้อมหน้า” เดือนละครั้ง (หรือสัปดาห์ละครั้งถ้าทำได้) บ้านที่มีเสียงหัวเราะตอนกินข้าว คือความสุขแบบที่ซื้อไม่ได้จริง ๆ 4) คิดก่อนพูดกับคนที่เรารักที่สุด เพราะคนใกล้ตัวมักเป็นคนที่เราเผลอทำร้ายง่ายสุด ฉันเคยพูดแรงเพราะคิดว่าเดี๋ยวก็หายกัน แต่บางเรื่องมันค้างในใจเขานานกว่าที่เราคิด 5) อย่าผัดวันขอโทษ/ขอบคุณ บางคนจากไปแบบเงียบ ๆ แล้วเราจะเหลือแค่ความรู้สึกว่า “รู้งี้…” ถ้ายังมีโอกาสอยู่ วันนี้พิมพ์ไปเลยว่า “คิดถึงนะ” ถ้าใครเสิร์ชหาคำคมพี่น้อง/มิตรภาพซึ้ง ๆ ลองเลือกประโยคที่ตรงใจแล้วส่งให้คนสำคัญดูนะ (ฉันชอบส่งสั้น ๆ ไม่เขิน) - “บ้านไม่ต้องใหญ่ แค่มีเราได้นั่งกินข้าวด้วยกันก็พอ” - “คนที่เรารักที่สุด คือคนที่ควรได้ยินคำว่า ‘ขอโทษ’ และ ‘ขอบคุณ’ บ่อยที่สุด” - “มิตรภาพที่ดี ไม่ได้อยู่ที่คุยทุกวัน แต่อยู่ที่ไม่หายไปในวันที่ต้องการ” - “พี่น้องอาจทะเลาะกันได้ แต่ท้ายที่สุดก็ยังเป็นทีมเดียวกัน” สุดท้าย…ถ้ากำลังรู้สึกว่า “ไกล” หรือ “กลับไปกอดไม่ได้” อย่างที่หลายคนชอบค้นหาในเพลง/คอร์ด ลองเริ่มจากสิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก่อนนะ เช่น โทรหา ส่งข้อความ หรือกลับไปกินข้าวด้วยกันหนึ่งมื้อ แค่นี้ก็เหมือนเราได้กอดเขาผ่านการกระทำแล้ว
