กาลครั้งหนึ่งเมื่อ 60 ปีที่แล้ว มีหญิงสาวคนหนึ่งชื่อใบบัว เธอมีใบหน้าที่สวย ทรงสง่า นัยน์ตาดูคม ริมฝีปากสวยได้กระจับ ผิวขาวผ่อง หรือเรียกง่ายๆ ว่าสวยนั่นแหละ ใบบัวในปีนี้อายุครบ 20 ปี บรรลุนิติภาวะกลายเป็นสาวสวยสะพรั่ง แน่นอนว่าความสวยของเธอตกเป็นเป้าของหนุ่มๆ หลายคน ทั้งคนธรรมดาไปยันพวกเศรษฐี วั

มาต่อกันเรื่องที่ 3 กัน นิทานเรื่องนี้เป็นเรื่องของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอชื่อน้ำหวาน อายุ 29 ปี อีกปีนึงก็จะครบ 30 แล้ว น้ำหวานทำงานในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งเงินเดือนราวๆ 30,000 ขึ้น แน่นอนว่าสำหรับเธอที่มีแม่ที่เป็นโรคจิตเวชที่ต้องคอยส่งเงินดูแลย่อมใช้ไม่พออยู่แล้ว ทำให้น้ำหวานต้องรับของจากจีนมาขายเพื่อ

มากันที่เรื่องต่อไปกันดีกว่า กาลครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมากอีกแล้ว เหตุเกิดเมื่อไม่นานนี้ มีเด็กชายคนหนึ่ง ชื่อบิล อายุ 18 ปี เป็นเด็กร่าเริง สดใส ปัจจุบันบิลอาศัยอยู่กับแม่และพ่อที่อพาร์ทเม้นท์เก่าๆ แห่งหนึ่ง แม่ของบิลทำงานเป็นแม่บ้านในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง พ่อของบิลทำงานเป็นยามในบริษัทเอกชนเดียว

แบงค์ยืนครุ่นคิดก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ “ก็ได้ พี่จะอยู่” นีออนยกยิ้มอย่างดีใจที่พี่ชายตอบตกลงก่อนจะอ้าแขนกอดพี่ชายอย่างดีใจ ก็นะ ก็น้องสาวสุดที่รักนี่ ขออะไรไปพี่ก็พร้อมทำให้อยู่แล้ว แม้จะต้องนั่งอยู่ในห้องที่อุดอู้นี่ตลอดไปก็ตาม หลังจากนั้นแบงค์ก็แวะเวียนมาหานีออนตลอดช่วงก่อนทำงานและหลังเลิกงานต

สวัสดี ฉันชื่อกันตภัทร เรียกสั้นๆ ว่ากันก็แล้วกัน ส่วนนามสกุลไม่ต้องไปรู้หรอก เพราะฉันถูกสร้างขึ้นมาโดยที่คนที่เขียนมันคิดให้แค่นี้ หลายคนที่เข้ามาอาจจะงงทำไมชื่อนี้ ไม่ต้องงงหรอก ชื่อนี้ก็คือชื่อนี้แหละจะไปคิดให้วุ่นวายทำไม จำแค่นี้พอ เอาเป็นว่าจำฉันไว้ในชื่อนี้ก็พอแล้ว วันนี้ฉันมีนิทานเรื่อ

สวัสดี ฉันชื่อกันตภัทร เรียกสั้นๆ ว่ากันก็แล้วกัน ส่วนนามสกุลไม่ต้องไปรู้หรอก เพราะฉันถูกสร้างขึ้นมาโดยที่คนที่เขียนมันคิดให้แค่นี้ หลายคนที่เข้ามาอาจจะงงทำไมชื่อนี้ ไม่ต้องงงหรอก ชื่อนี้ก็คือชื่อนี้แหละจะไปคิดให้วุ่นวายทำไม จำแค่นี้พอ เอาเป็นว่าจำฉันไว้ในชื่อนี้ก็พอแล้ว วันนี้ฉันมีนิทานเรื่อ

ย้อนกลับไปสมัยตอนที่ฉันเรียนอยู่ชั้นประถม ฉันเรียนอยู่ที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่งในจังหวัดทางภาคกลางตะวันตก ฉันไม่ได้อยู่กับพ่อแม่นะเพราะพวกเขาทำงานอยู่ในกรุงเทพและก็ฝากฉันไว้กับยายและส่งฉันให้เรียนที่นี่ ในเช้าวันเสาร์ของปีใดสักปีหนึ่งที่ฉันเรียนอยู่ป.3 ลุงกับป้าของฉันญาติผู้ใหญ่และเพื่อนๆของ

สวัสดีผู้อ่านทุกๆท่าน วันนี้เรากลับมาอยู่กลับกระทู้สยองขวัญอีกเช่นเคย วันนี้เรื่องสยองขวัญที่เราจะเอามาเล่าให้ฟังเป็นเรื่องของคนใกล้ตัวเลย เขามีชื่อว่าตินเป็นน้องชายแท้ๆของผม ตินเนี่ยเป็นคนที่ไม่เชื่อเรื่องผีเลย ทุกครั้งที่ใครมาเล่าอะไรพวกนี้ให้ฟังมันก็จะบอกทุกครั้งว่าไร้สาระบ้าง เพ้อเจ้อบ้าง จนก

เสียงนาฬิกาดังขึ้นปลุกให้ผมตื่น ผมเอื้อมมือไปเปิดสวิตซ์ไฟที่อยู่บนหัวนอนมองดูนาฬิกาที่แขวนอยู่ปลายเตียง เข็มเวลาชี้บอกว่าตอนนี้เป็นเวลาตี 2 ครึ่งแล้ว ผมลุกออกจากเตียงเพื่ออาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปหาปลา เมื่อจัดการเสร็จสรรพเตรียมของเรียบร้อยผมก็ออกรถออกจากบ้านทันที จากบ้านมาถึงแม่น้ำใช้เวลาเพี

ตั้งแต่วันนี้เรื่อง time จะเปิดให้อ่านฟรียันจบ !!! ฟรีทุกแพลตฟอร์ม อ่านให้เต็มที่เลย เอาให้จุใจแล้วก็เตรียมรับแรงกระแทกด้วยเพราะตอนจบจะมีเซอร์ไพรส์อยู่ #ป้ายยากับlemon8 #ติดเทรนด์ #นิยายreadwrite #นิยายน่าอ่าน #นิยายรัก

“พี่ต้องคอยปกป้องน้องนะ” คำพูดของพ่อที่คอยบอกเขามาตลอดตอนแรกก็ไม่เข้าใจหรอก จนกระทั่งวันที่น้องสาวเริ่มโดนอาม่าทำร้าย วันนั้นแหละเขาถึงเริ่มเข้าใจในสิ่งที่พ่อบอก เขาคอยอยู่ใกล้ๆ น้องคอยดูแลคอยให้กำลังใจอยู่ไม่ห่าง ถึงแม้มันจะมีช่วงนึงที่พวกเขาห่างกันไปเพราะลูซี่เกลียดเขา แต่ลุคก็ไม่ยอมแพ้ยัง

“ลื้อต้องมีลูกเป็นผู้ชายเท่านั้น” ประโยคประกาศิตของผู้เป็นอาม่าของบ้านเอ่ยกับลูกสะใภ้ในวันแต่งงานโดยตั้งเงื่อนไขของการเป็นสะใภ้แห่งตระกูลวรลักษณ์ว่าจะต้องสร้างทายาทเป็นผู้ชายเท่านั้น ในความเป็นจริงการจะมีทายาทมันไม่สามารถที่จะกำหนดเพศสภาพของลูกในท้องได้หรอก ถ้าเด็กมันจะเกิดมันก็ต้องเกิดไม่ว่าจะ

ชีวิตในช่วงมัธยมปลายมักจะเป็นช่วงชีวิตที่ใครหลายคนก็อยากจะย้อนกลับไปหรือระลึกถึงความทรงจำดีๆ กันทั้งนั้น แต่มันก็ไม่ใช่บางคนที่อยากจะหวนกลับไปไม่ว่าจะนึกถึงหรือแม้แต่อยากเจอเลยก็ตาม อย่างเช่นไทม์ ‘ไอ้ไทม์หน้าเหี้ย’ ในทุกๆ เช้าเวลามาโรงเรียนภาพแรกที่เขามักจะเห็นโต๊ะไม่เละก็มักจะมีอะไรเขียนที่โ

E-Book วางจำหน่ายแล้ว!! Android ราคา 259 / IOS ราคา 289 https://www.mebmarket.com/ebook-332291-time ................. แบบติดเหรียญ จะติดเหรียญ ลงทุกวันจนครบตอน ส่วนตอนพิเศษที่เล่าเรื่องสั้นของตัวละครหลักจะเปิดให้อ่านฟรี!! #นิยายชายหญิง #นิยายreadwrite #นิยายน่าอ่าน #ป้ายยากับlemo

'15' เช้าวันพุธอีกวันที่ต้องไปมหาลัยทั้งที่ไม่ได้มีเรียน ไม่ว่าจะให้พูดกี่ครั้งไทม์ก็คงยืนยันคำเดิม เขาเกลียดการรับน้อง ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องไปอยู่ดี เอาจริงเขาไม่รับรุ่นก็ได้นะ แต่เขาเคยได้ยินมาว่าถ้าไม่รับรุ่นจะถูกสั่งห้ามคุยกับคนในสาขา เขาก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าทำแบบนั้นไปเพื่

'14' เอกสารนับสิบที่กองอยู่บนโต๊ะ เปิดแล้วเปิดอีกจนเริ่มตาลาย วันนี้อุตส่าห์ยกคลาสแล้วแท้ๆ แทนที่จะได้หยุดพักผ่อนแต่ต้องมาทำงานตั้งแต่เช้าแทน บ่นไปก็ได้แต่ถอนหายใจ ช่วยไม่ได้ดันเกิดมาในตระกูลที่มีธุรกิจเยอะนี่นะ ก็ต้องช่วยที่บ้านมันก็เป็นปกติ ถ้าตอนนั้นช่วงที่อยู่มัธยมบอกพ่อว่าอยากท

'13' สองขาเดินไปตามฟุตบาทอย่างเชื่องช้าเพราะมัวแต่คิดเรื่องเมื่อคืนกับเรื่องเมื่อเช้า ย้อนกลับไปเมื่อชั่วโมงก่อนขณะที่ไทม์กำลังจะแต่งตัวเพื่อมาเรียนแต่ดันลืมว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนคนเดียว ร่างกายที่เปลือยท่อนบนค่อยๆ หันตัวไปด้านหลังมองคนบนเตียงที่นั่งพิงที่กำลังยิ้มเจ้าเล่ห์ “ห

'11 “ปีหนึ่งนั่งเรียงแถวตามที่ซ้อมไว้เลย” เสียงของรุ่นพี่เรียกเหล่าปีหนึ่งให้ไปนั่งประจำที่ตามที่เคยซ้อมไว้ วันนี้มีงานกีฬาสีกระชับมิตรระหว่างมหาวิทยาลัย ซึ่งมหาวิทยาลัยของผมก็ได้ส่งสามสาขาเข้าร่วมงานนี้ได้แก่ สาขาวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ สาขาวิทยาศาสตร์การกีฬาและสาขามนุษย์ศาสตร์ พอได้น

'10' ค่อยๆ ขยับตัวพร้อมกับพยายามลืมตาแต่ด้วยความหนักอึ้งของดวงตาไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ก็ลืมไม่ขึ้นสักที ยกมือขยี้ตาก่อนจะดึงผ้าห่มที่ล่นลงไปที่ตัวขึ้นมาห่มจนมิดคอ เอ๊ะ? เดี๋ยว ทำจมูกฟุดฟิดเมื่อกลิ่นผ้าห่มลอยแตะจมูก กลิ่นทำไมมันไม่คุ้นเลย ค่อยๆ ลืมตา สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานโล่งสีขาวก