บางครั้ง…เราไม่ได้ต้องการคำพูดจากใคร แต่แค่อยากให้ “เสียงในหัว” มันเงียบลงสักพัก เสียงที่คอยบอกว่าเรายังไม่พอ เสียงที่คอยย้อนว่าเราทำผิดซ้ำ เสียงที่ทำให้เราคิดมากจนปวดหัว และเหนื่อยใจไปหมด แม้ทุกอย่างรอบตัวจะดูปกติดี แต่ข้างในกลับไม่สงบเลย เราหัวเราะให้คนอื่นดู ทั้งที่ในใจเราแทบจะร้องไห้

บางวันก็ทำได้เยอะ บางวันก็ทำได้นิดเดียว และบางวัน…แค่ลุกจากเตียง ก็รู้สึกว่าตัวเองเก่งมากแล้ว เราไม่จำเป็นต้องพยายามให้สุดทุกวัน ไม่ต้องแข่งกับใคร ไม่ต้องดีเท่าเมื่อวาน แค่ทำเท่าที่ใจเรายังไหว ก็เพียงพอแล้ว อย่ากดดันตัวเองไปมากกว่านี้เลยนะ เรามาไกลกว่าที่คิดแล้ว แม้จะช้ากว่าคนอื่นบ้า

บางวันก็รู้สึกไม่เก่งเอาซะเลย ทำอะไรก็ช้า คิดอะไรก็ไม่ออก ใจมันล้า แต่หน้าตาต้องยังยิ้ม ทั้งที่ในใจมันแทบจะร้องไห้แล้ว เราไม่ได้มีไฟตลอดเวลา ไม่ได้มีคำพูดปลอบใจที่ดีเสมอ และบางครั้ง…เราก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตัวเองต้องการอะไร แต่เราก็ยังพยายาม ยังตื่นขึ้นมาในทุกเช้า ยังเลือกใช้ชีวิตในแบบท

เรามักเข้าใจคนอื่นเสมอ ให้อภัยเวลาที่เขาทำผิด ยอมรับทุกอย่างในแบบที่เขาเป็น พยายามไม่ทำให้ใครลำบากใจ แม้บางครั้งเราจะเป็นฝ่ายต้องฝืนความรู้สึกตัวเองก็ตาม แต่พอถึงคราวที่ตัวเองผิดพลาด… กลับลงโทษตัวเองหนักกว่าที่ควร พูดกับตัวเองแรงกว่าที่จะพูดกับใคร เหมือนลืมไปว่า…เราก็เป็นคนธรรมดาเหมือนกัน

บางทีแค่ข้อความสั้น ๆ จากใครสักคน ฉันก็นั่งวิเคราะห์เป็นสิบ ๆ แบบ เขาหมายความว่าอะไร เราพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า หรือว่า…เราเป็นคนเดียวที่รู้สึกมากขนาดนี้ บางวันแค่ตื่นมาก็รู้สึกเหนื่อย ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ เพราะความคิดในหัวมันไม่เคยหยุดพัก ฉันพยายามบอกตัวเองว่า “อย่าคิดมากเลย”

ทุกคนเคยทำพลาด เคยตัดสินใจผิด เคยพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด หรือเงียบในเวลาที่ควรพูดอะไรสักอย่าง… ฉันก็เหมือนกัน บางเรื่องแค่คิดย้อนกลับไป ก็ยังรู้สึกผิด แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันพยายามฝึกอยู่ทุกวัน คือ “การให้อภัยตัวเอง” เพราะไม่มีใครย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้ แต่เราสามารถเลือกที่จะอ่อนโยนกับตัวเ

บางวันก็อยากหายไปจากโลกบ้างเหมือนกัน ไม่ได้เกลียดใครนะ แค่เหนื่อยกับการต้องเป็น “โอเค” ตลอดเวลา เวลาคนถามว่าเป็นยังไง ก็แค่ยิ้ม แล้วตอบว่า “ไม่เป็นไร” ทั้งที่ข้างในเต็มไปด้วยคำถาม และความรู้สึกที่ไม่มีชื่อเรียก ไม่มีอะไรแย่มาก แต่ก็ไม่มีอะไรดีพอจะรู้สึกสุข แค่นิ่ง ๆ เงียบ ๆ แล้วปล่อยให

ฉันยังไม่เก่งพอ ยังมีบางอย่างที่พยายามเท่าไหร่ก็ยังไม่สำเร็จ ยังมีวันที่ท้อแท้ รู้สึกด้อย และอยากหายไปจากทุกอย่าง แต่สุดท้าย… ฉันก็กลับมาบอกตัวเองเสมอว่า “ไม่เป็นไรนะ ยังอยู่ตรงนี้ก็ดีมากแล้ว” . ไม่ต้องรอให้เก่งที่สุดก่อน ถึงจะรักตัวเองได้ ไม่ต้องรอให้สำเร็จก่อน ถึงจะภูมิใจในตัวเอง

เคยเข้าใจผิดว่า “รักตัวเอง” คือการต้องมั่นใจ ต้องเก่ง ต้องสวย ต้องพร้อมทุกด้าน แต่พอโตขึ้นถึงได้รู้ว่า บางวันเรารู้สึกแย่ก็ได้ บางวันเราร้องไห้ก็ได้ แล้วเราก็ยังรักตัวเองได้อยู่ดี . รักตัวเองในวันที่ไม่สวย รักตัวเองในวันที่ไม่ได้เก่งที่สุด รักตัวเองแม้ตอนที่ยังไม่สำเร็จ เพราะการร

มีใครเคยรู้สึกว่า…แค่ใช้ชีวิตก็เหนื่อยมากแล้วไหม? ตื่นเช้ามาก็ล้าไปหมด ทั้งร่างกาย ทั้งหัวใจ ไม่มีแรงจะลุก ไม่มีใจจะคุยกับใคร แต่สุดท้าย…ก็ยังต้องใช้ชีวิตต่อไปอยู่ดี . บางครั้งมันก็ไม่ได้มีเหตุผลชัดเจนว่า “ทำไมถึงเหนื่อย” มันแค่มาเฉยๆ เหมือนคลื่นที่ซัดเข้ามา แล้วเราก็จมอยู่ในนั้น โดยที่

เคยมีช่วงนึงที่ฉันรู้สึกว่า… ทำไมคนรอบตัวดูไปได้ไกลกันหมดแล้ว บางคนเรียนจบแล้วมีงานมั่นคง บางคนเริ่มทำธุรกิจเล็กๆ บางคนมีแฟนที่ดูรักกันดี แต่ฉัน…ยังไม่รู้เลยว่าชอบอะไร หรืออยากเป็นอะไรในชีวิตนี้ . ฉันลองหลายอย่างนะ สมัครงานที่คิดว่า “น่าจะใช่” เรียนออนไลน์ ลองขายของ ลองทำเพจ แต่สุดท้า