🥹
การเป็นสาวพยาบาลนั้น นอกจากจะต้องทุ่มเทให้กับหน้าที่การงานอย่างหนักโดยเฉพาะการขึ้นเวรที่มักจะเป็นเวลาที่ไม่แน่นอนและเหน็ดเหนื่อยแล้ว ยังต้องรับมือกับความรู้สึกส่วนตัวที่อาจจะไม่ได้รับการตอบรับอย่างที่หวังไว้เหมือนในใจของใครหลายคน จากข้อความที่ว่า "วาสนาได้แต่เข้าเวร แต่บ่ได่เข้าไปในใจเขาดอก" เป็นประโยคที่สะท้อนความจริงที่พบได้ในชีวิตของพยาบาลหลายคน คือการทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจในงานแต่กลับพบว่าความสัมพันธ์หรือความรักในชีวิตกลับไม่ง่ายเหมือนการขึ้นเวร ลักษณะชีวิตนี้มักทำให้พยาบาลรู้สึกเหงาและอาจมีความคิดถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่านี้ ในประสบการณ์ส่วนตัว รู้ว่าการรักษาสมดุลระหว่างงานกับชีวิตส่วนตัวนั้นยังไงก็ยาก โดยเฉพาะเมื่อต้องขึ้นเวรหลายครั้งติดต่อกัน บางครั้งทำให้ไม่มีเวลาพักผ่อนหรือใช้เวลากับคนที่รักอย่างเต็มที่ แต่เมื่อมีโอกาสได้พูดคุยหรือแชร์ความรู้สึกกับเพื่อนร่วมงานที่เข้าใจถึงสิ่งที่เราผ่าน ก็ช่วยให้รู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวและได้กำลังใจอย่างดี สำหรับสาวพยาบาลท่านใดที่กำลังผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ อยากบอกว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะมีความรู้สึกหวั่นไหวหรือรู้สึกโดดเดี่ยว แต่การทุ่มเทในหน้าที่รักษาคนไข้ก็เป็นสิ่งที่มีคุณค่าอย่างมาก การดูแลตัวเองและหาเวลาพักผ่อน รวมถึงพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้สึกกับคนใกล้ชิดจะช่วยให้ใจแข็งแรงต่อสู้กับความท้าทายในชีวิตต่อไปได้อย่างมีพลัง
