แม่จ๊ะจ๋าออกมาจากเมืองหาดใหญ่ตั้งเกือบ20ปีแล้วในช่วงแรกๆนานๆครั้งยังได้ไปอยู่บ้าง แต่จำความได้ว่าตั้งแต่พ.ศ.2557ไม่เคยได้ไปเลยจนมาปี69'ได้ไปเที่ยวกับลูกๆเวลาที่รถเข้าถึงตัวเมือง"น้ำตามันก็ไหลออกมาโดนไม่รู้สึกตัวเลยจ้า"มันบอกไม่ถูกจริงๆเมืองหาดใหญ่เปลี่ยนแปลงไปมาก

แม่จ๊ะจ๋าไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาเป็นแม่ค้าสายไหมชึ่งเป็นขนมที่แม่จ๊ะจ๋าชอบมากในวัยเด็ก เมื่ออายุเพิ่มขึ้นเรารู้ได้เลยว่าความสุขที่แท้จริงคือการที่ได้อยู่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักและชื่นชอบเราจะมีความสุขจริงๆคะ

ไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้จะได้มาเป็นแม่ค้าขายสายไหมชึ่งเป็นขนมที่แม่จ๊ะจ๋าชื่นชอบในวัยเด็ก มีความสุขสุดๆ