Hero Bo year😭
The first and only waving dog
Bo, the kind that the reader asks the hero if there is 😂
.
Guaranteed to lose tears
For those who do not know their own hearts, they still speak without keeping kindness.
But when it's time for Mr. Donna to really go, he can't.
Try whatever it takes to keep Mr. Donna from going anywhere.
Suddenly you get better from the back of your feet to your hands.
# Hero Bo # Ficjado # jaedo # Drug sign with lemon8 # readawriting
ถ้าพูดถึง “พระเอกโบ้” สำหรับเราเสน่ห์มันคือความปากแข็ง + การกระทำที่สวนทางคำพูดแบบสุดทาง ยิ่งช่วงแรกๆ ที่พระเอกพูดไม่ดี ใส่อารมณ์ หรือทำเหมือนอีกคนไม่สำคัญ พอถึงจุดแตกหักแล้วค่อยรู้ตัวว่ารักมาก มันจะทั้งเจ็บทั้งฟินไปพร้อมกัน ใน “เจ้าสัว | Jaedo” เราว่าคาแรกเตอร์พระเอกโบ้ชัดมากตรงโทนแชท/การสื่อสาร คือพูดสั้นๆ ห้วนๆ จนคนอ่านอย่างเราหงุดหงิดแทนนายเอก เช่นตอบแค่ “อืม/โอเค” หรือไม่อธิบายอะไรให้เคลียร์ พออีกฝ่ายถามก็เหมือนจะรำคาญ ทั้งที่จริงๆ คือไม่เก่งเรื่องความรู้สึก พออ่านไปจะรู้เลยว่าแค่ “คำพูด” มันทำร้ายกันได้หนักมาก โดยเฉพาะเวลานายเอกพยายามดูแล—เตรียมข้าว ถามไถ่ จะรอไหม—แต่กลับไม่ได้รับความชัดเจน สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้เข้าทางสายพระเอกโบ้คือช่วง “นายเอกจะไปจริงๆ” นี่แหละ จากคนที่เคยวางท่า ทำเหมือนอีกฝ่ายอยู่ก็ได้ไม่อยู่ก็ได้ อยู่ๆ จะเริ่มรวน เริ่มหวง เริ่มอยากรั้งไว้ทุกวิถีทาง (แบบที่คนอ่านรู้สึกได้ว่า เออ…เพิ่งมารู้ตัวตอนสายไป) แล้วมันจะมีความเปลี่ยนจาก “หลังตีนเป็นหน้ามือ” คือเริ่มทำดีขึ้นทันที ทั้งคำพูด การดูแล และความพยายามไม่ให้อีกคนหายไปจากชีวิต ถ้าใครจะเริ่มอ่านแนวนี้ เราแนะนำให้เตรียมใจไว้ 3 อย่าง 1) อย่าคาดหวังความหวานเร็ว ช่วงต้นจะหน่วงและเจ็บก่อน 2) สังเกตดีเทลเล็กๆ เช่นการถามกลับ การหวงแบบไม่ยอมรับ หรือการตามง้อแบบเงียบๆ มันคือจุดที่ทำให้ “โบ้” ไม่ได้แปลว่าใจร้ายล้วนๆ 3) ถ้าคุณเป็นสายเสียน้ำตา เรื่องนี้มีโอกาสโดนมาก เพราะมันเล่นกับความรู้สึก “ไม่รักษาน้ำใจ” แล้วค่อยมาเสียใจทีหลัง โดยรวมเราให้เป็นฟีลป้ายยาสำหรับคนอยากอ่านนิยายวายพระเอกโบ้ที่ทำให้ทั้งหัวร้อนทั้งอิน โดยเฉพาะใครชอบไดนามิกแบบ “แชทสั้นๆ แต่ความหมายหนักๆ” และพล็อตง้อแบบยอมทำทุกอย่างไม่ให้นายเอกไปไหน เรื่องนี้น่าลองจริงๆ
