กังวลใจ..กลัวลูกขอมีเเฟน....รับไม่ได้ หวงลูกมาก

เข้าใจเลยค่ะความ “กังวลใจ” ตอนลูกเริ่มเป็นวัยรุ่น เพราะอยู่ดีๆจากที่เคยติดแม่ กลายเป็นเริ่มมีโลกของตัวเอง เล่นโทรศัพท์มากขึ้น คุยกับเพื่อนมากขึ้น แล้วเราก็เผลอคิดไปไกลถึงเรื่อง “ถ้าลูกขอมีแฟนทำไงดี” จนบางวันนอนไม่หลับก็มีค่ะ สิ่งที่ช่วยเราได้คือแยกให้ออกว่า “หวงเพราะรัก” กับ “ควบคุมเพราะกลัว” ต่างกันยังไง ถ้าเราเริ่มคุยด้วยความกลัว ลูกมักจะปิดทันที แต่ถ้าเริ่มจากความห่วงใยและความไว้ใจ โอกาสที่ลูกจะเล่าจริงๆจะมากขึ้น วิธีที่เราใช้แล้วพอได้ผล (ค่อยๆทำ ไม่ต้องทำทุกอย่างพร้อมกันนะคะ) 1) ตั้งสติให้ทันก่อนคุย ถ้ารู้ตัวว่าอารมณ์มา เช่น ได้ยินคำว่า “แฟน” แล้วหัวร้อน ให้หยุดก่อน 5 นาที หายใจลึกๆ หรือเดินไปดื่มน้ำ เพราะประโยคแรกสำคัญมาก ถ้าเปิดมาด้วยห้าม/ด่า บทสนทนาจะจบเลย 2) เปลี่ยนจาก “ห้ามมีแฟน” เป็น “คุยเรื่องการคบหาอย่างปลอดภัย” เราลองพูดแนวๆว่า “แม่ไม่ได้ห้ามชอบใครนะ แต่แม่อยากรู้ว่าลูกคุยกับใคร เพื่อแม่จะได้ช่วยดูเรื่องความปลอดภัย” ลูกจะรู้สึกว่าแม่เป็นทีมเดียวกัน ไม่ใช่ศัตรู 3) ตั้งกติกาครอบครัวที่ชัดและยุติธรรม เช่น กลับบ้านกี่โมง / ไปไหนต้องบอก / นัดเจอได้แต่ที่สาธารณะ / ไม่ไปที่ลับตา / ถ้ามีปัญหาต้องโทรหาแม่ได้ตลอด กติกาควรเป็น “ขอบเขต” ไม่ใช่ “การจับผิด” 4) คุยเรื่องเพศและความเสี่ยงแบบไม่ทำให้ลูกอาย อันนี้ยากแต่จำเป็นมากค่ะ พูดเรื่องการเคารพตัวเอง การยินยอม (consent) การป้องกัน การตั้งเป้าหมายชีวิต และผลกระทบถ้าพลาด โดยไม่ใช้คำขู่แรงๆ ให้เป็นการให้ข้อมูลจริง 5) สังเกตสัญญาณเตือนแบบพอดีๆ ถ้าลูกเก็บตัวผิดปกติ ขอเงินบ่อย ผลการเรียนตกมาก หรือมีความลับเรื่องโทรศัพท์จนเครียด ให้คุยเพิ่ม แต่ไม่ควรแอบตรวจทุกอย่าง เพราะยิ่งทำให้ความไว้ใจพัง 6) เติมความสัมพันธ์แม่-ลูกให้แน่นขึ้น เราเพิ่มกิจกรรมเล็กๆ เช่นกินข้าวด้วยกันสัปดาห์ละ 2-3 มื้อ หรือคุยก่อนนอนวันละ 10 นาที ถ้าพื้นฐานความสัมพันธ์ดี ต่อให้ลูกมีแฟน เขาก็ยังกลับมาเล่าให้ฟังได้ค่ะ สุดท้ายอยากบอกว่า การที่ลูกเริ่มห่าง ไม่ได้แปลว่าไม่รักแม่ แต่เป็นขั้นตอนของวัยรุ่นที่กำลังโต ถ้าเรายืนเป็น “ที่พักใจ” มากกว่า “คนคุมกฎ” วันหนึ่งเรื่องแฟนจะไม่ได้น่ากลัวเท่าเดิมค่ะ ถ้าสะดวก ลองเล่าว่าลูกอายุประมาณกี่ขวบ และตอนนี้เริ่มมีคนคุยแล้วหรือยังคะ เราจะช่วยคิดประโยคคุยกับลูกให้เข้ากับสถานการณ์ได้เลย