มูฟออนยังไง เมื่อต้องเสียคุณพ่อไป ในวัย 22 💡

ถ้าตอนนี้คุณ “เสียความรู้สึกมากๆ” จนเหมือนใจมันชาๆ หรือหนักจนหายใจไม่สุด อยากบอกว่าอาการแบบนี้เกิดขึ้นได้จริง โดยเฉพาะหลังการสูญเสียคุณพ่อ หรือคนสำคัญในครอบครัว บางวันเราอาจดูเหมือนใช้ชีวิตได้ปกติ แต่พอกลับมาอยู่คนเดียว ภาพในหัวมันวน ทั้งภาพคุณพ่อในชุดเครื่องแบบ เสียงตอนคุยกัน หรือแม้แต่ความทรงจำช่วงโรงพยาบาล มันทำให้ใจยวบแบบไม่ทันตั้งตัว สิ่งที่ช่วยเราได้อีก (นอกจาก 6 ข้อหลักในโพสต์) คือ “ตั้งขอบเขตให้ความรู้สึกตัวเอง” ฟังดูแปลก แต่ทำได้โดยกำหนดช่วงเวลาไว้เลย เช่น วันนี้ขออนุญาตตัวเองร้องไห้ 20 นาที เปิดรูป เปิดคลิปวิดีโอคอลที่เคยคุยกับพ่อ แล้วพอครบเวลาก็ลุกไปอาบน้ำ กินข้าว หรือออกไปเดินหน้าบ้าน ไม่ใช่เพราะต้องเข้มแข็งทันที แต่เพื่อให้ใจได้พักเป็นช่วงๆ ไม่จมทั้งวัน อีกอย่างที่เจอบ่อยคือคำว่า “รู้งี้น่าจะ…” จะโผล่มาตอนเรานอนก่อนหลับ ลองเปลี่ยนประโยคในหัวจาก “รู้งี้” เป็น “ตอนนั้นเราทำดีที่สุดเท่าที่ไหวแล้ว” หรือ “ตอนนั้นเราไม่รู้จริงๆ” มันไม่ได้ทำให้หายคิดถึง แต่ลดการโทษตัวเองได้เยอะมาก ถ้าต้องไปงานพิธี/งานศพ หรือเจอคนถามเยอะๆ จนเสียความรู้สึกมากๆ แนะนำเตรียมประโยคสั้นๆ ไว้ตอบ เช่น “ขอบคุณมากนะคะ ตอนนี้ขอให้ครอบครัวได้จัดการเรื่องพิธีก่อน” หรือ “ขออนุญาตยังไม่พร้อมคุยรายละเอียด” การปกป้องใจตัวเองไม่ใช่เสียมารยาทเลย โดยเฉพาะช่วงที่เรายังบอบบาง สำหรับวันที่คิดถึงหนักๆ เราชอบทำ “มุมของพ่อ” เล็กๆ ที่บ้าน อาจเป็นกรอบรูป เทียน/ดอกไม้ หรือของที่พ่อชอบ เพื่อให้ความคิดถึงมีที่วาง ไม่ต้องพยายามกดมันไว้ตลอด แล้วลองเขียนจดหมายถึงพ่อเป็นระยะ บางคนเขียนว่าตอนนี้เราโตขึ้นยังไง เจออะไรบ้าง เหมือนเรายังได้คุยกันอยู่ สุดท้าย ถ้าเริ่มมีอาการนอนไม่หลับยาวๆ กินไม่ได้ ใจสั่น ร้องไห้ทุกวันจนทำงาน/เรียนไม่ไหว หรือรู้สึกเหมือนไม่อยากอยู่กับโลกนี้แล้ว การคุยกับนักจิตวิทยาหรือจิตแพทย์เป็นตัวเลือกที่ดีมาก ไม่ต้องรอให้ “แย่ที่สุด” ก่อนถึงจะไปได้ การขอความช่วยเหลือคือความกล้ารูปแบบหนึ่งจริงๆ ความคิดถึงอาจไม่หายไปไหน แต่ความเจ็บจะค่อยๆ เบาลงทีละนิด และวันนึงเราจะนึกถึงคุณพ่อได้โดยน้ำตาไม่ท่วมใจเหมือนเดิม