✨รีวิวหนังสือ The Gap and The Gain 🌟
เลิกวัดระยะทางที่เหลือ แล้วหันมามอง "ระยะทางที่เดินมา"
.
ช่วงปีใหม่แบบนี้ หลายคนคงกำลังกางลิสต์ New Year Resolution ของปี 2025 ออกมาดู แล้วก็ถอนหายใจยาวๆ เพราะมีหลายข้อที่ยัง "ทำไม่สำเร็จ" จนเริ่มรู้สึกว่าปีที่ผ่านมาเราทำอะไรอยู่? ทำไมคนอื่นไปไกลกว่าเราจัง?
หนังสือเล่มนี้บอกเราว่า ความทุกข์นั้นไม่ได้เกิดจากสิ่งที่เราทำ ได้น้อยหรอกครับ แต่มันเกิดจาก "ไม้บรรทัด" ที่เราเลือกใช้ต่างหาก
.
📌 หัวใจของเล่มนี้คือการเปรียบเทียบแนวคิดสองแบบ
The Gap and The Gain ผมขอสรุปมุมมองเป็นข้อๆให้เข้าใจง่ายๆ นะครับ ลองอ่านและค่อยๆ คิดทบทวนตัวเองดู บางทีนี่อาจจะเป็นคืนข้ามปีที่พลิกชีวิตคุณก็ได้
.
1. อย่าเอาตัวเองไปเทียบกับ "อุดมคติ" (The Gap)
The Gap คือตอนที่เราเอาตัวเองในวันนี้ไปเทียบกับ "ภาพในอุดมคติ" หรือความสมบูรณ์แบบที่ตั้งไว้ เช่น "ปีนี้ฉันต้องรวย 10 ล้าน" แต่ทำได้แค่ 1 ล้าน แล้วเราก็ทุกข์ใจ
แต่ความจริงคือ อุดมคติ นั้นเหมือนเส้นขอบฟ้าครับ เรามองเห็นแต่วิ่งไปไม่เคยถึง มันมีไว้เพื่อ "บอกทิศทาง" แต่ไม่ใช่มีไว้เพื่อ "วัดผล" ถ้าคุณใช้มันวัดผล คุณจะรู้สึกแพ้ตลอดเวลา
.
2. วัดความสำเร็จจาก "จุดเริ่มต้น" (The Gain)
The Gain คือการหมุนตัวกลับหลัง 180 องศา แล้วมองกลับไปที่จุดเริ่มต้น (Starting Point) ของปีที่ผ่านมา
ลองลิสต์ออกมาครับว่า เมื่อเดือนมกราคมคุณอยู่ตรงไหน แล้ววันนี้คุณมาถึงตรงไหนแล้ว? แม้เป้าหมาย 10 ล้านจะยังไม่ถึง แต่ 1 ล้านที่คุณทำได้ คือการเติบโตมหาศาลจากวันที่ไม่มีอะไรเลย
สมองคนเราเสพติดความก้าวหน้าครับ เมื่อคุณโฟกัสที่ "The Gain" สมองจะหลั่งสารความสุข และสร้างแรงผลักดันให้เดินต่อได้ไกลขึ้น
.
3. "The 3 Wins" ของทุกวัน
ก่อนนอนคืนนี้ หรือ ทุกๆคืน ให้ลองจด "3 ชัยชนะ" ที่เกิดขึ้นในวันนั้นๆ หรือในปีนั้นๆ ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตครับ แค่การที่คุณร ักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับคนรอบข้างได้ หรือการกล้าตัดสินใจเรื่องยากๆ หนึ่งเรื่อง ก็นับเป็น Win แล้ว
การทำแบบนี้คือการฝึกสมองให้คุ้นชินกับการเป็นคนที่มองหาความก้าวหน้าในทุกสถานการณ์ (Gain-Oriented)
และ เลิกที่จะเอาตัวเองไปเทียบกับอุดมคติครับ
.
📋 จดหมายส่งท้ายปี ถึงมนุษย์วัยทำงานทุกคน
หากคุณรู้สึกล้มเหลวกับงานในปีนี้ ลองใช้เทคนิคนี้ดูครับ:
- Performance Review กับตัวเอง:
แทนที่จะนอยด์ว่าไม่ได้เลื่อนตำแหน่ง ลองดูว่า "ทักษะ" อะไรที่คุณทำได้ดีขึ้นกว่าปีที่แล้วบ้าง? คุณแก้ปัญหาที่เมื่อก่อนเคยทำไม่ได้ได้หรือยัง? นั่นแหละคือสิ่งที่คุณจะเอาไปต่อยอดในปีหน้า
- Team Appreciation:
หากคุณเป็นหัวหน้า อย่าเอาแต่จี้ว่างานยังไม่ถึงเป้า (The Gap) แต่ให้ชื่นชมทีมในสิ่งที่พวกเขาฝ่าฟันมาได้จนถึงสิ้นปี (The Gain) มันคือการสร้างขวัญและกำลังใจที่ทรงพลังที่สุดครับ
.
❣️ จดหมายส่งท้ายปี ถึงเพื่อนๆ ที่กำลังตัดพ้อตัวเอง...
ผมอยากบอกทุกคนว่า
"คุณเก่งมากแล้วที่พาตัวเองมาถึงวันที่ 31 ธันวาคมนี้ได้"
ปีที่ผ่านมาโลกไม่ได้ใจดีกับเราเสมอไป มีทั้งเรื่องที่คุมได้และคุมไม่ได้ การที่คุณยังยืนอยู่ตรงนี้ ยังอยากพัฒนาตัวเอง ยังอยากตั้งเป้าหมายใหม่ นั่นคือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้วครับ
เลิกมองว่าเหลือระยะทางอีกไกลแค่ไหนกว่าจะถึงเป้าหมาย แต่ขอให้ภูมิใจกับทุกก้าวที่เดินมาตลอด 365 วันนี้
พักผ่อนให้เต็มที่ ดื่มด่ำกับสิ่งที่ทำได้สำเร็จ แล้วปีหน้าเรามาลุยกันต่อ เป็นกำลังใจให้ทุกคนเดินทางสู่ปีใหม่ ด้วยมุมมองใหม่ที่ใฉไลกว่าเดิมม 😉
ถ้าคุณเสิร์ชหา The Gap and The Gain เพราะกำลังรู้สึกว่า “ทำไมเรายังไปไม่ถึงไหน” บอกเลยว่าเล่มนี้เหมือนมีคนมายกมือจับไหล่แล้วพาเราหันกลับไปมองเส้นทางที่เดินมา แบบใจเย็นขึ้นทันที หลัก ๆ คือหยุดใช้ “ไม้บรรทัดผิดอัน” ที่วัดเราให้แพ้ตลอดเวลา สิ่งที่ผมเอาไปใช้จริงหลังอ่าน (และอยากแชร์เพิ่มจากในโพสต์) คือทำให้แนวคิด Gap/Gain กลายเป็นกิจวัตร ไม่ใช่แค่อ่านแล้วรู้สึกดีวันเดียว 1) ตั้ง “Ideal” ได้ แต่ต้องเปลี่ยนหน้าที่ของมัน อุดมคติไม่ผิดเลยครับ เช่น อยากมีเงินเก็บ 10 ล้าน อยากเปลี่ยนงาน อยากหุ่นดี แต่ให้ใช้มันเป็น “เข็มทิศ” ไม่ใช่ “คำพิพากษา” เวลาเช็กผล ถ้าเรายังไม่ถึง แล้วสรุปว่าเราไม่เก่ง นั่นคือเริ่มตกหลุม The Gap ทริคที่ผมใช้: เวลาเขียนเป้าหมายให้เติมประโยคต่อท้ายว่า - “เป้านี้มีไว้บอกทิศทาง ไม่ได้มีไว้ตัดสินคุณค่าเรา” อ่านซ้ำ ๆ แล้วมันช่วยลดความกดดันแปลก ๆ 2) ทำ Performance Review แบบ Gain-Oriented (15 นาที) เหมาะมากกับช่วงปลายปี/ต้นปี หรือทุกสิ้นเดือน - Starting Point: ตอนเริ่มปี/เริ่มเดือน เราอยู่ตรงไหน (ทักษะ งาน สุขภาพ เงิน ความสัมพันธ์) - Gains: เราดีขึ้นอะไรบ้าง แม้เล็กมากก็เขียน เช่น กล้าพูดในที่ประชุมขึ้น 1 ครั้ง, กลับมาออกกำลังกายได้ 2 วัน/สัปดาห์ - Next Step: ก้าวเล็กที่สุดที่จะทำต่อในเดือนหน้า มันทำให้เห็นว่า “ความสำเร็จของคนไม่สมบูรณ์แบบ” คือชนะตัวเองเมื่อวาน ไม่ใช่ชนะใครทั้งนั้น 3) เทคนิค “3 Wins” แบบไม่หลอกตัวเอง หลายคนติดตรงเขียน 3 Wins แล้วรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าภูมิใจ ผมใช้กติกานี้ช่วย: - 1 Win ต้องเป็นเรื่องเล็ก (เพื่อให้ทำได้ทุกวัน) - 1 Win ต้องเกี่ยวกับความพยายาม ไม่ใช่ผลลัพธ์ (เช่น วันนี้ไม่ไถมือถือก่อนนอน) - 1 Win ให้เกี่ยวกับคนอื่น/ความสัมพันธ์ (ขอบคุณทีม ช่วยเพื่อน รับฟังคนในบ้าน) พอทำไปสักพัก สมองจะเริ่ม “มองหา Gain” อัตโนมัติ และความสุขมันมาแบบไม่ต้องรอเป้าหมายใหญ่ 4) ถ้าคุณเป็นหัวหน้า/ทำงานเป็นทีม: เปลี่ยนคำถามในทีมมีพลังมาก แทนที่จะถามว่า “ทำไมยังไม่ถึงเป้า?” (Gap) ลองเริ่มด้วย - “ไตรมาสนี้เราแก้ปัญหาอะไรได้บ้างที่เมื่อก่อนทำไม่ได้?” - “ใครมีพัฒนาการอะไรที่อยากแชร์?” แล้วค่อยคุยเรื่องเป้าหมายต่อ มันไม่ใช่การปลอบใจ แต่เป็นการสร้างแรงส่งให้ทีมไปต่อ สุดท้าย ถ้าตอนนี้คุณยังรู้สึกว่าตัวเองไปช้า ลองนึกภาพคนกำลังปีนบันไดขึ้นจากหลุม (เหมือนภาพปก) บางวันเราปีนได้แค่ 1 ขั้น แต่ 1 ขั้นนั้นก็พาเราออกจากที่เดิมแล้วครับ
ขอบคุณสำหรับรีวิวดี ๆ นะคะ ชอบที่บอกว่าอุดมคติเหมือนเส้นขอบฟ้าที่เรามองเห็นแต่วิ่งไปไม่ถึง รู้สึกจุกเลย เรามักถูกบอกให้มองไปข้างหน้า มองไปที่เป้าหมาย จนหลายครั้งก็ลืมที่จะหันหลังกลับไปมองเส้นทางที่ผ่านมาว่าเราทำอะไรไปแล้วบ้าง ลืมที่จะขอบคุณความพยายามของตัวเองที่นำพาเรามาถึงจุดนี้