タイのドラマ、懐かしい子供時代🫶
幼い頃のあなたのアイドルは、私が覚えている限り、子供として、子供として、子供として、そして金色のハゼとして、ハゼの母親を持っているので、私は見ることに非常に夢中になっています。
ถ้าพูดถึง “ละครวัยเด็ก” ของเรา ภาพแรกที่เด้งขึ้นมาในหัวคือแนวละครไทยย้อนยุค/ละครเก่าที่ดูพร้อมครอบครัวหลังเลิกเรียนเลยค่ะ บางเรื่องจำเนื้อเรื่องได้เป็นฉากๆ บางเรื่องจำได้แค่ว่าอินมาก ร้องไห้มาก แต่พอกลับไปดูรูปหรือคลิปสั้นๆ ก็จะหลุดพูดว่า “คนนี้คือใครนะ…ใช่คนที่เราเคยกรี๊ดตอนเด็กหรือเปล่า” สำหรับเรา 2 เรื่องที่ชัดสุดคือ “ปลาบู่ทอง” กับ “ดาวพระศุกร์” โดยเฉพาะปลาบู่ทอง เวอร์ชันที่นักแสดงเด็กน่ารักมาก ทำให้เราติดตามทุกตอนแบบไม่ยอมพลาด พล็อตที่มีความแฟนตาซีและความดราม่าครอบครัวทำให้เด็กอย่างเราดูแล้วทั้งสงสารทั้งเอาใจช่วย ยิ่งฉากที่ต้องอดทนหรือถูกแกล้ง คือรู้สึกเหมือนดูนิทานพื้นบ้านที่มีชีวิตจริงๆ เลย ใครที่เห็นรูปแล้วลังเลว่า “เด็กคนนี้คือใคร?” ทริคของเราคือให้จำ ‘ลุค’ และ ‘บท’ มากกว่าชื่อ เช่น ผมยาว หน้าหวาน ตาโต เล่นเป็นเอื้อยในปลาบู่ทอง—พอคิดแบบนี้จะเชื่อมโยงได้เร็ว แล้วค่อยไปเช็กชื่อทีหลังจากเครดิต/คลิปย้อนหลังในยูทูบหรือเพจรวมละครเก่า (จะช่วยกันเผลอจำสลับเรื่องด้วย) อีกอย่างที่ทำให้ละครไทยยุค 90 ยังน่าคิดถึงคือบรรยากาศงานโปรดักชันแบบบ้านๆ แต่มีเสน่ห์มาก ฉากบ้านเรือนไทย เสื้อผ้าย้อนยุค เพลงประกอบที่ติดหู และจังหวะเล่าเรื่องที่ค่อยๆ ปูจนเราผูกพันกับตัวละคร พอกลับไปดูตอนนี้ก็เหมือนได้ย้อนเวลาจริงๆ นอกเหนือจากสายย้อนยุค เราก็ชอบแนวลึกลับ-สืบสวนเหมือนกัน ช่วงหลังๆ มีคนค้นว่า “สื่อรักสัมผัสหัวใจ (The Sixth Sense) ดัดแปลงจากนิยายไหม” เราเคยตามดูเหมือนกันนะ จุดเด่นคือคอนเซ็ปต์สัมผัสพิเศษ/เรื่องเร้นลับที่ดูสนุกแบบไม่ต้องหนักเกินไป ถ้าใครชอบแนวนี้ ลองหาอ่านเวอร์ชันนิยายหรือดูฉบับละครช่อง 3 ย้อนหลังก็เพลินมาก แล้วของคุณล่ะ ละครไทยวัยเด็กเรื่องไหนที่พอนึกถึงทีไรก็อยากกลับไปดูอีก? จะเป็นละครไทยยุค 90 ละครเก่า หรือแนวย้อนยุคก็ได้ มาแชร์กันหน่อย เผื่อเราได้ลิสต์เรื่องไปย้อนดูเพิ่ม!
