การให้เกียรติตัวเองนั้นหมายถึงการเคารพในความรู้สึก ความต้องการ และขอบเขตส่วนตัวของเรา ซึ่งบางครั้งก็หมายความว่าต้องมีความมั่นคงและยืนหยัดในจุดยืนของตนเอง โดยไม่จำเป็นต้องยอมปรับหรือเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อให้ผู้อื่นพอใจ ผมพบว่าการรักษา "ความเอาแต่ใจ" ตามแบบที่ไม่สะดวกจะปรับหรือยอมเปลี่ยน ไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป เพราะมันช่วยให้เกียรติและคุณค่าของตัวเองได้รับการปกป้อง ซึ่งเป็นจุดสำคัญของสุขภาพจิตที่ดี การไม่ยอมให้ใครมากดดันหรือกดขี่ จะทำให้เราเรียนรู้ที่จะรักแล้วก็ยอมรับตัวเองได้มากขึ้น อย่างไรก็ดี สิ่งที่ควรระวังคือการแสดงความเอาแต่ใจอย่างไม่ปะติดปะต่อ หรือเป็นการยึดติดจนส่งผลเสียต่อความสัมพันธ์และชีวิตประจำวัน ดังนั้นการรู้จักตั้งขอบเขตชัดเจนว่าตอนไหนควรยืดหยุ่นและตอนไหนควรยืนหยัดจึงสำคัญมาก ในชีวิตประจำวัน ผมมักจะเริ่มต้นด้วยการตั้งเป้าหมายและขอบเขตของตัวเองให้ชัดเจน เพื่อรักษาความสมดุลระหว่างการให้เกียรติตัวเองและการอยู่ร่วมกับผู้อื่น เมื่อมีใครขอให้ปรับเปลี่ยนบางอย่างที่ทำให้รู้สึกไม่สะดวก ผมจะแจ้งเหตุผลและยืนยันจุดยืนอย่างสุภาพและจริงใจ นี่ช่วยให้ความสัมพันธ์ยังคงดี และตัวเองก็รู้สึกว่าได้รับความเคารพ ท้ายที่สุดแล้ว การให้เกียรติตัวเองผ่านความเอาแต่ใจในความหมายนี้ จึงไม่ได้หมายความว่าเอาแต่ใจโดยไม่มีเหตุผล แต่คือการรักและปกป้องตัวเองผ่านการรักษาคุณค่าและศักดิ์ศรีของเราเอง