มีใครเคยร้องไห้เพราะไม่ได้กินของที่ตัวเองอยากกินไหม ??

เราว่ามีอยู่ช่วงนึงที่ “ของกิน” ไม่ได้เป็นแค่ของกินอะ มันคือรางวัลของการรอมาทั้งสัปดาห์ โดยเฉพาะวันหยุดที่เราคิดไว้แล้วว่า จะไปจัดเมนูโปรดให้หน่ำใจ พอถึงวันจริงแต่งตัวออกจากบ้าน ใส่เสื้อยืดสีดำแบบชิล ๆ แล้วไปถึงหน้าร้าน…ปิด เงียบกริบ ความรู้สึกมันเหมือนโดนหักมุมแบบไม่ทันตั้งตัว จุก ๆ จนอยากร้องไห้จริง ๆ ถ้าใครเคยเป็นเหมือนกัน ลองดูทริคที่เราทำหลังโดนร้านปิดแบบกะทันหัน เผื่อช่วยให้ “ความอยากกิน” เบาลง และไม่ต้องเสียเที่ยวบ่อย ๆ 1) เช็กวัน-เวลาเปิดร้านก่อนออกบ้านเสมอ หลายร้านหยุดไม่แน่นอน หรือมีวันหยุดพิเศษ แนะนำให้เช็กจาก Google Maps/เพจร้าน/หรือโทรไปถามสั้น ๆ ก่อนออกบ้าน โดยเฉพาะร้านก๋วยเตี๋ยวร้านดัง ๆ ที่บางทีปิดไวหรือขายหมดเร็ว 2) ปักหมุด “ร้านสำรอง” ใกล้ ๆ ไว้ 1-2 ร้าน เราจะมีลิสต์ร้านแถวนั้นไว้เลย เผื่อร้านแรกปิดจะได้เลี้ยวไปร้านสองทันที อย่างน้อยไม่กลับบ้านมือเปล่าพร้อมน้ำตา 3) ถ้าร้านปิดจริง ให้เปลี่ยนเป็น “เมนูปลอบใจ” แทนที่จะฝืนหาอะไรที่ไม่อยากกิน ลองเลือกเมนูที่ช่วยฮีลความรู้สึก เช่น ชานมไข่มุก ของหวาน หรือของอุ่น ๆ กินแล้วใจเย็นลง (อันนี้แล้วแต่คนเลย) 4) บันทึกไว้ว่า “ร้านนี้ปิดวันไหน” เราชอบจดในโน้ตหรือปักในแผนที่ว่าเคยไปแล้วปิดวันไหน รอบหน้าจะได้ไม่พลาดซ้ำ โดยเฉพาะถ้าเป็นร้านที่ตั้งใจมาก ๆ 5) ให้เวลากับความรู้สึกตัวเองนิดนึง การร้องไห้เพราะไม่ได้กินของที่อยากกิน ฟังดูเหมือนเรื่องเล็ก แต่จริง ๆ มันคือความผิดหวังที่สะสมจากการรอ พอพลาดก็เลยหลุดได้ เราว่ามันไม่แปลกเลย แค่พักหายใจ แล้วค่อยวางแผนไปใหม่ วันไหนร้านเปิด เราจะกินให้สมใจยิ่งกว่าเดิม สุดท้ายเราชอบคิดว่า “ความอยากกิน” มันยังรอเราได้ ขอแค่ร้านไม่หนีไปไหน วันหน้าถ้าได้ไปจริง ๆ มันจะอร่อยเป็นพิเศษแน่นอน